moderate grayish violet to moderate reddish purple

Monday, January 29, 2007

αμβρόσιος Прокудин



Από το τελευταίο post του Αμβρόσιου ( photographer to the tsar - 29.1.07) έμαθα τον Prokudin!

Ψάχνοντας στο Internet βρήκα καταπληκτικό υλικό για τον φωτογράφο αυτό που στις αρχές του 20ου αιώνα είχε εξελίξει μια μέθοδο έγχρωμης εκτύπωσης, φωτογραφίζοντας ασπρόμαυρα με τα τρία βασικά φίλτρα (Red, Green, Blue) σε τρεις διαφορετικές διάφανες επιφάνειες και μετά αλληλοκαλύπτοντας αυτές τις εκτύπωνε με ειδικό φωτισμό κι έπαιρνε τα έγχρωμα αποτελέσματα του.
Εκτός από το πανέξυπνο κόλπο, μέσα από το έργο του, σώθηκαν εικόνες των αρχών του 20ου αιώνα με απόλυτη ευκρίνεια στην απόδοση για τη ζωή και τον πολιτισμό των ανθρώπων στη Ρωσσία.

Η πρώτη φωτογραφία δείχνει τα δικτυώματα μιας μεταλλικής γέφυρας που πρόκειται να στηθεί και η δεύτερη ένα τοπίο με στάχυα, όπου φαίνεται στις άκρες τους και η αλληλοεπικάλυψη των διαφορετικών φιλτραρισμένων επιφανειών.




Καλά τον Αμβρόσιο τον λατρεύω :-)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))



Βρήκα το ψάρι που λέει o Amvro και είναι όντως καταπληκτικό έργο!



Saturday, January 27, 2007

τ σ ά ι

τσάι γιασεμί...

αναμιγνύουν πράσινο τσάι και άνθη γιασεμιού μέσα σε πανάρχαια σκεύη που κοχλάζουν για τέσσερεις ώρες. Τα άνθη έχουν μαζευτεί πρωί, πρωί, φυλαχθεί σε δροσερό μέρος και κατά το σούρουπο ξεκινά η ανάμειξη τους με τα φύλλα του πράσινου τσαγιού.
7 φορές επαναλαμβάνεται το βράσιμο, μέχρι να τραβήξουν τα φύλλα το άρωμα των ανθών.
κι ύστερα ξεδιαλέγονται άσπρα ανθάκια από πράσινα μυρωδάτα φύλλα ή και τα αφήνουν μαζί για ωραίο αισθητικό αποτέλεσμα, αν και τα άνθη δεν έχουν πλέον ίχνος μυρωδιάς.

ύστερα πάω και το παίρνω εγώ το τσάι από κάπου τέλος πάντων, αλλά για το αισθητικό τούτο του post από ένα παζάρι ανατολίτικο, βράζω νερό, γεμίζω τη τσαγιέρα μου και ρίχνω μια μυστική ποσότητα τσαγιού μέσα, το αφήνω τρία λεπτά και το σερβίρω σε γυάλινα ποτηράκια αγορασμένα από ανατολίτικο παζάρι και αυτά. καμμιά φορά το κάνω αλλιώς, αναμιγνύω τσάι και βραστό νερό σε άλλο σκεύος και το βάζω μετά από ανακάτεμα για ένα λεπτό στη τσαγιέρα, έτσι ώστε να μην έχει μέσα φύλλα και να μη χρειάζεται σούρωμα και να μην αλλάζει, έστω και λίγο, η γεύση...

αυτά...
τσάι λοιπόν και διάβασμα περιμένοντας τον χειμώνα...

Tuesday, January 23, 2007

μ ο ν ο π ά τ ι


Ένας τόπος.

Ένα μονοπάτι οδηγεί σε αυτόν.

Τρεις χαρακτήρες το περπατούν.

Τρεις διαφορετικοί τρόποι προσέγγισης.

Οι χαρακτήρες είναι ρόλοι και συμβολίζουν διαθέσεις και φορτίσεις πάνω σε έναν τόπο.

Η Χήρα, μαυροφορεμένη, οδηγείται από την πορεία που έχει επιβάλλει στον εαυτό της λόγω της μνήμης του νεκρού της. Μια καθημερινή πορεία που περιέχει το άναμα μιας φλόγας στο κενοτάφιο του κοιμητηρίου και την επίσκεψη στο αρχείο μιας βιβλιοθήκης με τ’όνομα του άντρα της περασμένο σε έναν κατάλογο. Χαμένος στη θάλασσα εκείνος της άφησε κληρονομιά να περπατά το μονοπάτι δίπλα της, σε εκείνη που μισεί όσο καμμιά άλλη στον κόσμο όλο μια και της πήρε τον αγαπημένο της και τον βύθισε στο δικό της έρωτα. Είναι μια ακολουθία με συγκεκριμένους στόχους, με ίδιες παύσεις και κινήσεις, χρονομετρημένες με λόγια ιερά, κατάρες και μοιρολόγια. Κόμποι ισότιμα μοιρασμένοι και δεμένοι σ’ένα σκοινάκι... Η χήρα είναι ο Χρήστης αυτού του τόπου.

Ο Τουρίστας, νέο παιδί από κάπου μακριά, ηλιοχτυπημένος και κοκκινωπός με μακριά καστανά μαλλιά και σακίδιο, μποτάκια αναρρίχησης, κάλτσες ξεχειλωμένες και σορτσάκι, περπατά τυφλός σαν Οιδίποδας εξορισμένος. Αντιγόνη του, κάποιοι χάρτες, οδηγοί με μικρά γράμματα, περιεκτικά λόγια και ασπρόμαυρες φωτογραφιούλες και διάφορες πινακίδες με σύμβολα ξένα που κάπως τα καταλαβαίνει αλλά και χαίρεται να τα ερμηνεύει λάθος μια κι έτσι νοιώθει το νέο τόπο καλύτερα. Θα σταθεί σε αυτό το βράχο να ξαποστάσει πρώτη στιγμή, στον τοίχο του νεκροταφίου μια και όλος είναι σπαρμένος με μαρμάρινες χούφτες νερού και λίγη σκιά – από την εξωτερική του μεριά. Εδώ θα συναντήσει τη Χήρα για πρώτη φορά, θα της μιλήσει κι εκείνη θα του δείξει προς μια κατεύθυνση, χωρίς να ξέρει τι ρώτησε ο νέος αλλά γνωρίζοντας καλά τι θέλει. Το χέρι της θα ευθυγραμμιστεί με το μονοπάτι, αλλά λόγω της στροφής πιο πάνω θα καταλήξει τελικά στον εχθρό της – τη θάλασσα. Θα ευχαριστήσει, θα ρίξει νερό μέσα κι έξω του και θα κάτσει να ξεκουραστεί λίγο. Ο τουρίστας είναι ο Επισκέπτης.

Ο Ποιητής έχει ρίζα από αυτόν τον τόπο. Κοσμογυρισμένος, επέστρεψε για λίγο στο βράχο του, εκείνον που τον ενέπνευσε στα ξένα να δημιουργήσει. Κάνει περίπατο και παρατηρεί. Στον ίδιο δρόμο επέλεξε μια πορεία πάνω στον τοίχο του νεκροταφείου για να έχει πανοπτικό. Είχε στείλει παλιά χρήματα για να φτιαχτούν οι βρύσες στον τοίχο αυτό – το μόνο κάθετο όρθωμα δίπλα στο μονοπάτι που οδηγεί στον τόπο του. Εδώ συναντά και τη μαυροφορεμένη κίνηση της χήρας και τα ερωτηματικά κυκλάκια του τουρίστα. Τους κυττά, αθέατος ο ίδιος από αυτούς. Θα σκαλίσει στο μυαλό του τις διαφορές τους και αυτή εκεί την πρώτη στιγμή που οδήγησε όλες τις κινήσεις σε στάση στο ίδιο σημείο του μονοπατιού. Ο ποιητής είναι ο Παρατηρητής.

Στους τόπους, γινόμαστε χρήστες, επισκέπτες ή παρατηρητές. Τους ρόλους αυτούς τους έχουμε παίξει όλοι. Πότε πότε και όλους μαζί. Θέλει όμως να ξέρεις την πρωταρχική σου θέση κάθε φορά. Δεν έχει να κάνει με την ευχέρεια κάποιου να τα κάνει όλα συγχρόνως. Έχει σχέση με την επιλογή ενός για να ορίσουμε τον τόπο, από αυτή τη θέση.

Η χήρα όταν ήρθε κοριτσάκι νύφη στο πρώτο καπετανέικο σπίτι αυτού του τόπου, ήταν όπως κι ο τουρίστας. Την οδηγούσαν κάποιοι αλλά εκείνη τα ζούσε αλλιώς τα βήματα της τα πρώτα και χαμογελούσε. Είχε φτύσει τον κόρφο της παιρνώντας γρήγορα, χωρίς στάση, μπροστά από την “πόλη των νεκρών”. Μετά από καιρό αγνάντεψε τη θάλασσα. Έβαλε σημάδια στα ανεβάσματα και τα στασίδια της. Κέντησε και το λουλουδάκι του τόπου στα μεταξωτά της. Έγινε παρατηρητής. Κι ύστερα με μιας, όταν της έφεραν τα μαντάτα, ακούμπησε στο βράχο κι έγινε κομμάτι του. Ένα μ’αυτόν, κόλλησε πάνω του και δε ξανάβρεξε μήτε τα πόδια της στη θάλασσα. Ο βράχος έγινε ο άντρας της κι εκείνη ξέροντας το καλά, άρχισε να επαναλαμβάνει τις ίδιες κινήσεις πάνω του κάθε μέρα, να κάνει τις ίδιες παύσεις, τα ίδια γυρίσματα σα νά’ριχνε σαϊτιές στον αργαλειό και να ακολουθούσε τον αχό ενός δεκαπεντασύλλαβου.

Ο τουρίστας σαν επισκέπτης οδηγείται από σύμβολα και σημάδια. Θα τα καταγράψει όλα αυτά. Θα τα ρουφήξει να τα έχει. Η παρατήρηση για αυτόν θα γίνει στο αναμάσημα. Στη μνήμη του όταν θα έχει φύγει και θα τα ανακαλέσει όλα να τα θυμηθεί ή θα του τα ξυπνήσει ένα σκίτσο ή μια γραφή. Κι αν ο τόπος τον κάνει δικό του θα γίνει κι εκείνος χρήστης του.

Ο ποιητής έχει περάσει κι από τα άλλα στάδια και πια δύσκολα βγαίνει από το ρόλο του. Παρατηρεί και μόνο δημιουργώντας προσπαθεί να ξαναβρεί την ανεμελιά του επισκέπτη και την ειλικρινή υποταγή του χρήστη. Σε άλλους τόπους ξαναθυμάται και τους άλλους ρόλους.

Κι οι τρεις χαρακτήρες, από άλλο σημείο ο καθένας, με διαφορετική κίνηση και προσωπικούς στόχους ανακαλύπτουν έναν τόπο.

Ο τόπος δεν είναι τίποτα χωρίς το μονοπάτι.

Σε αυτό ορθώθηκε ο τοίχος του κοιμητηρίου.

Αυτό βαδίζουν οι ρόλοι για να αποδειχθούν χρήστες, επισκέπτες και παρατηρητές.

Είναι το θαυμάσιο κενό του και η πολυεπίπεδη απλωσιά του ενός μυνήματος πάνω στο άλλο σα ριζόχαρτα αλληλοκαλυπτόμενα, που κάνει αυτό να εξηγεί έναν τόπο τελικά.

Κι αν γίνει το μονοπάτι τόπος;

Κι οι τόποι, κόμποι στο σκοινάκι του;

Τότε ίσως χρειαστούμε ένα άλλο σύστημα αντίληψης του. Ένα μονοπάτι που θα εξηγήσει το μονοπάτι.

Ίσως τη σκιά του την ίδια...


Monday, January 22, 2007

t r e e


A tree…
There above my head, tall and embracing and old with experience and giving nature.
There stands the tree next to my window, talking to me this windy night…
throwing his branches at my window and asking for my attention.
And I stand naked in front of your power, oh tree.
And I will come, like last night and embrace you and cry in your arms.
And I will be aroused once again and I will call you lover…

And I will breathe in your moist scent and tighten my hug till my arms get numb and drop and then I will circumnavigate around you and play the indian game of my youth and dance and you will be like fire only warmer… hotter… melting me like a little candle that I am in front of sun itself, pouring me like gold to a ring mold amidst gypsum carvings, shining me up with velvet cloth and fresh spit…



Είδα το Fountain του Aronofsky και τώρα ακούω τη μουσική του Clint Mansell και θυμήθηκα ένα παλιό μου σημειωματάριο που το κρατούσα στα αγγλικά. Έγραψε κι ο Laughing Sheep ένα σχόλιο στο προηγούμενο post μου και με έπιασε κάτι που δε ξέρω τι είναι ακριβώς αλλά που σίγουρα ήθελα να βγει εδώ στο blog μου.

Friday, December 22, 2006

25 πρώτοι # από το 1 έως το 100 & η σημασία τους

 2 του ένα και του άλλου
 3 υποστάσεις ισότιμες σε όλα
 5 τούμπες θα σου κάνω να γελάσεις πολύ
 7 φορές θα το ζυμώσω μ'άλλα τόσα υλικά
11 του enteka, τα έχουμε πει αυτά
13 τυχερά κι όποιος δε τα θέλει, τα κρατώ εγώ
17 καλαμάκια (σουβλάκια) έφαγε και στάνιαρε, χωρίς ψωμάκι
19 αθλητές του handball ντυμένοι ναυτάκια
23 χρόνια έκλεισες προχθές
29 sketchbook γεμάτα σημειώσεις και σχέδια
31 ταινίες του woody allen και δεν τις έχω δει όλες
37 τρόποι να μαγειρέψεις μελιτζάνες
41 βελονιές να μη σε πιάνει το μάτι
43 δέντρα κόπηκαν χθές στο Διόνυσο βάσει Οικοδομικών Αδειών 
47 τρόποι να ικανοποιήσεις το σύντροφο σου χρησιμοποιώντας μόνο τη γλώσσα σου
53 γεύσεις παγωτού
59 τραγούδια σε medley από 1 λεπτό το καθένα για την καψούρα
61 βιβλία φιλοσοφίας - βαριά πολύ
67 φωτογραφίες σου γυμνές
71 ημέρες ναυαγός
73 στιλβώματα να λάμψει ο χρυσός
79 στροβιλίσματα κι έπεσα
83 άγνωστες λέξεις σε μια παράγραφο
89 αυτοκινητάκια matchbox από παλιά σε ένα μπαούλο μέσα
97 ανάσες κι έχεις κοιμηθεί

Thursday, December 21, 2006

Sunday, November 26, 2006

Tuesday, October 31, 2006

Another Modern:

The Post-War Architecture and Urbanism
of
Candilis-Jo
sic-Woods



The habitat is above all an environment where man lives. Living solitary or living jointly. The myth of individual habitat, in opposition to collective habitat, demonstrates confusion and ignorance.

Habitat is always collective, habitation has to be individual at all times.
Different forms of structures and groupings of habitations should not be confused with the notion of habitat.

Georges Candilis, 1968

Sunday, October 29, 2006

ΟΙ 11 ΟΥΤΟΠΙΕΣ ΤΟΥ 11

11 τόποι, χώροι, καταστάσεις που σίγουρα έχουν περάσει από το μυαλό του enteka, σε μια προσπάθεια σκιαγράφησης ενός αγαπημένου μου blogger.

01. Ο κατάλογος των καταλόγων. Το index των index. Με Borghesιανή διάθεση και γεύση Perek με μπόλικο Calvino. Για να έχει ο enteka να διαλέγει ενδεκάδες.

02. Το μουσείο των συσχετισμών. Χώρος έκθεσης συναισθημάτων και έργων τέχνης και όχι μόνο, όπου με τη βοήθεια της τεχνολογίας θα μπορεί να δένονται σε ενότητες, φαινομενικά άσχετα και ασύνδετα θέματα.

03. Η βιβλιοθήκη της λήθης. Τόπος για format σκληρών δίσκων – εγκεφάλων που τα έμαθαν στραβά τα πράγματα, λόγω κακού εκπαιδευτικού συστήματος και πολιτικής ασυδοσίας. To ginseng της γνώσης κατά μια άλλη έννοια, όπου προετοιμαζόμαστε όλοι για νέες εμπειρίες που θα έρθουν, καλύπτοντας ή και σβύνοντας προκαταλήψεις, μεροληψίες και κακούς προϊδεασμούς μας.

04. Το περίπτερο της γνώσης. Ακολουθεί την παραπάνω βιβλιοθήκη, είναι ένας τόσος δα μικρός χώρος και εκεί με την αγορά αγαθών όπως τσιγάρα και καραμέλες, σοκολάτες και γαριδάκια, εφημερίδες και περιοδικά, τσίχλες και στυλό, θα λαμβάνει όποιος έχει ακολουθήσει την λυτρωτική προηγούμενη διαγραφή, τη γνώση. Μπορεί να λειτουργήσει και σαν κομμωτήριο ή μπακάλικο αλλά με άλλα αγαθά. Εξαρτάται από τις διαθέσεις του enteka. Πάντως σε αυτά κανείς έρχεται αντιμέτωπος με φιλοσοφικό παστέλι, το θεώρημα του μπρόκολου και φαινομενολογικές ανταύγιες.

05. To café των ποιητών. Σε μια έκδοση ala Cocteau. Με μυρωδάτους καφέδες και τσάγια με γεύσεις καταπληκτικές, μελωμένα κρασιά και ερεθιστικά cocktail, με λικέρ και αψέντι και βότκα και ουίσκι, καλλιτέχνες και ποιητές, μουσικούς και αρχιτέκτονες, επιστήμονες του λόγου και της εφευρετικότητας με σοφούς επαίτες και πανέμορφα γκαρσόνια, με ιδιοκτήτρια μια Δήμητρα κι έναν Μάρκο, γάτο μερικές φορές αλλά κι άντρα που έκανε φυλακή κάποιες άλλες.

06. Το post των 11 χαμένων ευαισθησιών:

01. Το να πίνεις τσάι και να συζητάς.

02. Το να αποδέχεσαι τα λάθη σου.

03. Το να ζητάς ειλικρινά συγνώμη.

04. Το να φροντίζεις τα λουλούδια στο μπαλκόνι σου ή τον κήπο της γιαγιά σου.

05. Το να δίνεις τη θέση σου στο λεωφορείο και στο τρένο, σε όσους την έχουν περίσσοτερο ανάγκη από εσένα.

06. Το να χαμογελάς.

07. Το να καλωσορίζεις τους νέους γείτονες σου.

08. Το να μοιράζεσαι τη γνώση ονομάζοντας την πηγή και παραπέμποντας σε αυτή.

09. Το να υποστηρίζεις το δίκιο των άλλων.

10. Το να μετράς τα αστέρια.

11. Το να δίνεις φαγητό και χάδι σε ένα αδέσποτο ζώο – σε καθημερινή βάση.

07. Οι 11 μετενσαρκώσεις του 11 – προηγούμενες & επόμενες.

01. Ο δημιουργός του Βασιλικού Παιχνιδιού της Ουρ.

02. Ο Μέγας Αρπηδοναύτης του 1ου Βασιλείου στην Αίγυπτο.

03. Ο βοηθός και προσωπικός οικονόμος του Αρχιμήδη.

04. Ο βιβλιοθηκονόμος – γραμματικός από το ποίημα του Καβάφη.

05. O Francis Bacon.

06. Ένας εκ των Ναϊτών Ιπποτών.

07. Ο Mendeleyev, δημιουργός του περιοδικού πίνακα των στοιχείων της Χημείας.

08. Ένας από τους δίδυμους αδερφούς McWhirter (Alan Ross ή Norris) συνιδρυτών του Guinness World Records.

09. Ο 11.

10. Ο 13.

11. Ένας από τους πρώτους ανθρώπους από τη γη που επισκέπτεται τον Σείριο κι ανακαλύπτει ότι όντως υπάρχουν παιδιά εκεί.

08. Η κοινωνία των bloggers σε real τόπο ή η Nova Atlantis του 11. Μια μίξη της blogόσφαιρας με την ιδανική πολιτεία του 11.

09. Το ενδεκαδικό σύστημα μέτρησης. Σε αντιπαράθεση και σύγκρουση με το δεκαδικό και δεκαεξαδικό σύστημα καθώς και με το δωδεκαδικό, το σύστημα μέτρησης του 11, δίνει στον μικρότερο φυσικό αριθμό μετά το 10 και πριν το 12 την ευγένεια του μυστηρίου στους μονούς αριθμούς. Ο 5ος κατά σειρά πρώτος αριθμός έρχεται και δένει με τον αμέσως επόμενο του τον 13 και μαζί ερωτευμένοι προσπαθούν να εξηγήσουν το σύμπαν.

10. Οι 11 παραινέσεις του 11.

01. Να μοιράζεσαι πληροφορίες και γνώση.

02. Να δίνεις credit.

03. Να συναγωνίζεσαι.

04. Να ερωτεύεσαι.

05. Να σπουδάζεις.

06. Να έχεις φίλους.

07. Να τιμάς τους δασκάλους σου.

08. Να έχεις άποψη.

09. Να παίρνεις θέση.

10. Να αγαπάς.

11. Να χαμογελάς.

11. Το μαγικό κουτί του 11. Μια υπερκατασκευή ελάχιστων διαστάσεων, με άπειρη μνήμη και δυνατότητες διαχείρισης πολύπλοκων εφαρμογών σε σχέση με τη μουσική, τον κινηματογράφο, την τέχνη και το θέατρο. Τέτοιου επιπέδου και δυναμικής που να θυμίζει τη μηχανή του χρόνου. Να το χρησιμοποιείς και να είσαι live στο Woodstock, στην cinecita του ’60, στο maison de verre στο Παρίσι του ‘30 και στη Broadway κάπου ανάμεσα.

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε ένα από τα πιο αγαπημένα μου blog και στον enteka φυσικά που το γράφει. Ήθελε περισσότερη δουλειά όλο αυτό, αλλά κάτι βγήκε και ήθελα να το μοιραστώ. Στην προσπάθεια να του δώσω αυτή τη μορφή συνειδητοποίησα πόσο δύσκολα είναι τα εγχειρήματα του 11 και πόσο εύκολα τα κάνει να φαίνονται.

Tuesday, October 24, 2006

Youssef Khalil Mauve Talib - παραμύθι για τον Υ.Κ.Μ.Τ.

Ο Youssef Khalil Mauve Talib,
Ο βασιληάς των Αράβων ήταν πανέμορφος και ποιητής
γεμάτος τραγούδια αγάπης.

Οι γυναίκες των αγαπούσαν με τέλεια απελπισία.
Όλοι τον αγαπούσαν,
αλλά ήρθε μια νύχτα και τον άλλαξε οριστικά.

Άφησε βασίλειο και οικογένεια,
φόρεσε ρούχα δερβίση
κι άρχισε να γυρνοβολά από χώρα σε χώρα...

Πάει! Η αγάπη διέλυσε το βασιλικό εαυτό του
και τον έφερε στο Ταμπούκ, όπου δούλεψε για λίγο φτιάχνοντας τούβλα.
Το μαθαίνει ο βασιληάς του Ταμπούκ, τρέχει μέσα στη νύχτα να τον βρει...

"Βασιληά των Αράβων, όμορφε Ιωσήφ,
ηγέτη δυο αυτοκρατοριών, της μιας μ'εκτάσεις, της άλλης με τη λάμψη γυναικών,
τιμή μου αν συναινούσες να μείνουμε μαζί. Βασίλεια άφησες πίσω σου γιατί πεθύμησες τα παραπάνω..."
Έλεγε, έλεγε ο βασιληάς του Ταμπούκ επαινώντας τον Youssef Khalil Mauve Talib,
μπλέκοντας θεολογία και φιλοσοφία.
Ο Youssef Khalil Mauve Talib σιωπούσε...
Ξάφνου σκύβει και κάτι λέει στο αυτί του βασιληά και...
Πάει! Πάει και ο δεύτερος βασιληάς γίνεται δερβίσης.

Βγήκαν από την Πόλη χέρι χέρι,
δίχως βασιλικά στολίδια, μήτε και θρόνο.

Αυτά σου κάνει η αγάπη! Για τους μεγάλους είναι σα μέλι,
για τα παιδιά είναι σα γάλα.

Κι έτσι πλανήθηκαν στην Κίνα και τρέφονταν σα δυο πουλιά.
Και βέβαια σπάνια μίλαγαν λόγω της σοβαρότητας του μυστικού που γνώριζαν.

Το μυστικό της αγάπης αν ειπωθεί ανέμελα ή πάνω σε θυμό
παίρνει με μια σπαθιά κεφάλια χίλια!
Ένα λιοντάρι αγάπης νέμεται τη βοσκή της ψυχής καθώς το γιαταγάνι αυτού του μυστικού πλησιάζει.
Είναι ένας θάνατος καλύτερος από χίλιες ζωές.

Κι έτσι αυτοί οι βασιληάδες μιλούσαν χαμηλά. προσεκτικά...
Ο θεός ξέρει τι είπανε.
Λέγανε λόγια ανείπωτα στη γλώσσα των πουλιών.

Youssef = Ιωσήφ, όνομα προφήτη
Khalil = όμορφος
Mauve = μωβ
Talib = αναζητητής (της Αλήθειας)

από το "Μικρό Απάνθισμα από την Ποίηση του Ρουμί" σε απόδοση Β. Ναχμία
με αλλαγές στο όνομα και λίγο στις λέξεις και στο ρυθμό,
και με ανάγκη να δουλευτεί και άλλο για να νανουρίσει τον Youssef Khalil Mauve Talib,
τον Υ.Κ.Μ.Τ. δηλαδή

Saturday, October 21, 2006

MAUVE = #E0B0FF

Hex triplet #E0B0FF

}

#description {

margin:0 5px 5px;

padding:0 20px 20px;

border:1px solid #222;

border-width:0 1px 1px;

font:78%/1.4em "Trebuchet MS",Trebuchet,Arial,Verdana,Sans-serif;

text-transform:uppercase;

letter-spacing:.2em;

color:#E0B0FF;

}

.post-title {

margin:.25em 0 0;

padding:0 0 4px;

font-size:140%;

line-height:1.4em;

color:#E0B0FF;

}

Friday, October 13, 2006

visionary projects of the '60s and '70s

e x i t
u t o p i a


p r o v o k e

Sunday, October 08, 2006

Friday, October 06, 2006

mauve munch screams



μια κραυγή.
μια στριγγλιά καλύτερα.
θα πάω βόλτα
να βγάλω
τα σωθικά μου
σε μια φωνή.

για καλό είναι τώρα
:-)

μνήμη χωρογραφίας

Γάλα γλυκό με μέλι και ψωμί για πρωϊνό
και χίλιες δυο ερωτήσεις, να πνιγείς σχεδόν,
του μικρού. πάντα περίεργου για όλα,
κι ανυπόμονου. για όσα φέρνει ο καιρός...
μια στιλετιά που απλώθηκε στα γένεια του,
άσπρη, 'κείνη τη μέρα, ακόμα κρατεί.

Το γαϊτανάκι μαζί στο υπόγειο, πρώτη φορά,
στους όρνιθες γεμάτη ασφυκτικά η επίδαυρος,
χάδι και χειροκρότημα και χατζιδάκις και χρήστου
στους πέρσες να γυρνοβολούν μανδύες γερόντων
που μοιρολογούν. γκολντόνι στην οδό κυκλάδων
πρώτη φορά που τούβλο και τσιμέντο έτσι μου μίλησαν

κι αποφάσεις κι εξομολογήσεις και συνομωσίες μικρές
ξαδέρφων. Όπως τότε στα κλεμένα αμύγδαλα
και στα γλυκά ροδάκινα. που ψάχναμε να βρούμε τη χαμένη βέρα
της μάνας μου στα βότσαλα της παραλίας.
Έτσι μου το συμβούλευσες να φύγω. νά'χω εγώ
τουλάχιστον ελεύθερη ζωή απ'τους δυο.

να πας μακριά να βρείς ιθάκη. Τούτη που μας
καρφώσαν ειν'κενή. Θα την'εβρείς
με πύργους πέτρινους, λίμνες, ποτάμια, δάση κι άρωμα σφενδάμου.
σε φόντο μωβ. Εκεί θα μάθεις του γραφίτη το φθαρτό,
μαζί του κόσμου την παροδικότητα, του σύμπαντος όλου
την προσωρινή γιορτή. εκεί όμως...

...εδώ δε θα πατήσεις. θά'μαι εγώ
διακοπές εδώ. κανά χορό να χαίρονται τα σόγια.
εδώ όποτε θες τη μάνα σου, που κλαίει.
αλλά εσύ εκεί με εφόδια αρχαία
τη κινησιά του κύκλου, της ευθείας τη γραφή, να συναντιούνται
και να κάνουν όπως τα χωρογράφησες εσύ

...........................................................................

Tuesday, September 26, 2006

κ λ ι σ έ . . .

να βουτήξεις από ψηλά στο μαύρο-μπλε της θάλασσας,

να αγκαλιάσεις έναν πλάτανο ή μια εληά,

να χαζέψεις τον ουρανό μια νύχτα καλοκαιρινή δίχως φεγγάρι μακριά από τα φώτα της πόλης,

να χαϊδέψεις τη χαίτη ενός αλόγου,

να ελευθερώσεις ένα ψάρι στο νερό που σπαρτάρησε στα χέρια σου,

να ξεδιαλέξεις λευκά βότσαλα,

να ανακατέψεις νερομπογιές για να βγάλεις το μωβ και το μελιτζανί,

να τρέξεις το χέρι σου σε παληό βελούδο καναπέ στο πατρικό σου σπίτι,

να ουρλιάξεις κάπου μακριά από τους ανθρώπους ή και κοντά τους,

να μαγειρέψεις για τους αγαπημένους σου,

να κρυφακούσεις λόγια έρωτα ενός ζευγαριού,

να μυρίσεις ένα λουλούδι δίχως να το κόψεις,

να κολυμπήσεις σε λίμνη με κρυστάλινο νερό,

να γευτείς φρέσκο χιόνι πάνω στο βουνό,

να τρέξεις γυμνός σε μια παραλία,

να υπηρετήσεις τον αγαπημένο σου χωρίς να νοιάζεσαι για τη δικιά σου ικανοποίηση,

να αποστειρώσεις το τραύμα ενός συνανθρώπου σου ή ενός ζώου,

να ονειρευτείς το μέλλον των φίλων σου,

να ακούσεις έναν γέροντα να σου μιλάει για ώρα για τα παλιά,

να χορέψεις σε κύκλο με άλλους ανθρώπους σε γάμο και χαρά,

να αφηγηθείς μια ιστορία, ένα μύθο, κι ένα παραμύθι σε παιδιά,

να κάνεις ποδήλατο χωρίς χέρια στο τιμόνι,

να ................

Sunday, September 17, 2006

s.andrea_mantua


Leon Battista Alberti

Tuesday, September 12, 2006

Monday, September 11, 2006

devoted with devoutness


Awwal be-hezâr lotf be-nvâkht marâ,

Akhar be-hezâr qûsseh bo-ghdâkht marâ.
Chon mohreh-é mehr-é khish mi-bâkht marâ,
Chon man hameh ô shodam, bi-yandâkht marâ.



Με χίλιες καλοσύνες με πρωτονοιάστηκε,
Μ’αγωνία χιλίων ειδών ύστερα με τιμώρησε.
χάντρες με θέλησε παιχνίδι του έρωτα Του
Και, όταν χάθηκα μέσα Του, με βρόντηξε μακριά.