είχα κάποτε ένα blog...

a bit mauve hmm... :-)

α ν τ ι κ ε ί μ ε ν ο_01: subbuteo (ιστορία-01)

...το νίκο τον γνώρισα πριν 30 και χρόνια. 34 για την ακρίβεια. βρεθήκαμε στο σχολείο την πρώτη μέρα που αρχίσαμε την τρίτη δημοτικού. στο πρώτο διάλειμμα τρέξαμε κι οι δυο στον ψύκτη με το νερό και κοπανήσαμε τα κεφάλια μας, πέσαμε κάτω, πήγαμε να αρπαχτούμε, αλλά είχε πλάκα η πτώση μας - γιατί γέλαγαν κάτι μαλακισμένα παραδίπλα - οπότε βάλαμε τα γέλια κι εμείς και συστηθήκαμε. την ίδια μέρα κάναμε βόλτα στο δάσος που ήταν κάτω από το κτίριο μας, παίξαμε πόλεμο και ποδόσφαιρο, κρυφτό και κυνηγητό. εκεί που σχεδόν κανένας δεν ήξερε κανέναν - γιατί πρώτη φορά ερχόμασταν σε αυτό το σχολείο και δεν γνώριζε κανείς κανέναν, εμείς ήδη είχαμε ορκιστεί ινδιάνικα - όχι όπως το έκαναν στη τηλεόραση στα καουμπόϊκα αλλά περίπου έτσι, χωρίς όμως μαχαίρι και πολύ αίμα - και το είχαμε κολήσει με σάλιο κιόλας, ότι είμαστε και θα είμαστε φίλοι παντοτινοί.

θυμάμαι τη μαμά μου να με ρωτάει για την πρώτη μέρα στο σχολείο κι εγώ να της μιλάω μόνο για το νίκο και την έγνοια μου το βράδυ στον ύπνο μου για να ξυπνήσω νωρίς και να πάρω τι ακριβώς δεν είχα βρει ακόμα, από τα παιχνίδια μου για να το μοιραστώ με το νίκο. το τρενάκι μου που έβγαζε ατμό ήταν out of reach - θα με σκότωνε η μαμά, το τόξο και τα βέλη μου δε μπορούσα να τα κρύψω στη σάκα μου, τα αυτοκινητάκια μου τα πονούσα πολύ για να τα πάρω στο σχολείο οπότε θα του τα έδειχνα όταν θα ερχόταν σπίτι μου, lego και στρατιωτάκια ήταν ήδη στημένα σε μια σύνθεση κάστρου - γέφυρας - αρκούδου χνουδωτού και εισβολέων στη χώρα του χνουδωτού αρκούδου κι όσο για το νεοαποκτηθέν μου subbuteo δεν το σκεφτόμουν εγώ μια και δεν ήξερα αν ξέρει να παίζει και ήταν δύσκολο να μάθει, αν δεν ήξερε, στο σχολείο και μπροστά σε όλους τους άλλους που σίγουρα θα έκαναν ότι ξέρουν και μπορεί καταλάθος εξεπίτηδες να μου έσπαγαν κανέναν από τους παίκτες - που παραλίγο να το πάθω κι εγώ - οπότε το ξέχασα αμέσως μόλις το σκέφτηκα κι ανάμεσά, μου πέρασαν από το μυαλό όσα προείπα.

το άλλο πρωί λοιπόν ξύπνησα με ένα κεφάλι καζάνι από την πολύ σκέψη μέσα στον ύπνο μου και ήμουν ιδιαίτερα οξύθυμος - περισσότερο από όσο συνήθιζα να είμαι δηλαδή, μια και κάθε πρωί γινόταν από το καλοκαίρι μάχη ολόκληρη για να πιω το γάλα μου που δεν το ήθελα πλέον καθόλου γιατί είχα μεγαλώσει και γιατί μου έφερνε αναγούλα. συζήτησα το πρόβλημα με τη γιαγιά μου, που εκείνες τις ημέρες την είχαμε στο σπίτι - της μαμάς μου τη μαμά - κι εκείνη μου είπε πώς αν έπινα το γάλα μου θα μου έβρισκε λύση. το ήπια το ρημάδι και με έπιασε σύγκρυο - ακόμα το θυμάμαι - αλλά η γιαγιά έδωσε απάντηση καταπληκτική! χαλάλι λοιπόν το σιχαμένο υγρό που όταν είδα το καλοκαίρι στο χωριό της μαμάς μου να το βγάζουν από τα βυζιά της κατσίκας, είχα τρομάξει τόσο που ορκίστηκα ποτέ να μη το ξαναπιώ...

...στο σχολείο όμως πήγα με κάτι που θα έκανε το νίκο να με αγαπήσει όσο τον είχα αγαπήσει κι εγώ. αντί να πάρω ένα παιχνίδι μου για να παίξουμε, η γιαγιά μου είπε πώς χίλιες φορές θα ήταν καλύτερο να του κάνω ένα δώρο για να του δείξω τη φιλία μου και το πόσο τον αγαπώ. πήρα κι εγώ ένα κουμ κουάτ λικέρ που είχε φέρει στη μαμά μου δώρο μία φίλη της από την κέρκυρα και ήταν και σε μικρό μπουκαλάκι γιατί είχαμε και μεγαλύτερο μπουκάλι από αυτό το λικέρ που είχαν αγοράσει οι δικοί μου όταν είχαν πάει εκδρομή στη κέρκυρα αλλά χωρίς εμένα κι επειδή ήταν ακόμα μέσα στο κουτί του και κλειστό και γιατί πάντα όταν θες τελευταία στιγμή να κάνεις δώρο σε ένα φίλο "ε τι του πας; ένα ποτό ή γλυκά" καθώς έλεγε πάντα κι ο μπαμπάς...

ο νίκος τρελάθηκε από τη χαρά του με το δώρο, τόσο μάλιστα που είπε πώς έπρεπε να το πιούμε από το μπουκάλι χωρίς να σιχαθούμε ο ένας τα χείλη του άλλου που θα ακουμπούσαν στο στόμιο, ούτε και να το σκουπίσουμε. κι έτσι και κάναμε.
κάτω από ένα πευκάκι μας βρήκε η δασκάλα να τα τσούζουμε στην υγειά της φιλίας μας...
κι έτσι την άλλη ημέρα γνωρίστηκαν και οι δικοί μας στο γραφείο του διευθυντή!



(Έγινε κάτι τρομερό και φοβερό, θα το γράψω άλλη ώρα και στιγμή. Ανάγκη μου έχω όμως να γράψω εδώ κάποιες ιστορίες που πάνε μαζί, ή ξεκινούν από κάποια αντικείμενα κι έχουν βέβαια σχέση με ανθρώπους αγαπημένους κι εξαιρετικές στιγμές)

καλά τελείωσε το 2007;

πάει κι αυτό!

κ α λ ή χ ρ ο ν ι ά


m a u v e

l i b r a r y n t h

Cabinet de Curiosités - μέρος 1ο

Οι αρχιτέκτονες του Seicento – της εποχής ανάμεσα στην Αναγέννηση και στο Baroque στην Ιταλία – «μεθυσμένοι» από την κουλτούρα της περιέργειας, είχαν δημιουργήσει συλλογές από «naturalia» και «artificialia», έφτιαχναν οπτικούς φακούς και επιστημονικά όργανα, διενεργούσαν αρχαιολογικές ανασκαφές και προσπαθούσαν γενικά να διευρύνουν τις γνώσεις τους επί παντός επιστητού. Αυτή τους η περιέργεια άφησε ανεξίτηλα το σημάδι της στο έργο τους. Μια σειρά από αρχιτέκτονες της περιόδου – με κύριο εκφραστή τον Francesco Borromini – μπορούν να οριστούν ως «δεξιοτέχνες», καθρέφτισμα του κόσμου των «curiosity cabinets» των – των προθηκών τους δηλαδή με τις συλλογές των περίεργων αντικειμένων. Ένα μικροσκοπικό μουσείο γεμάτο με νομίσματα από διάφορες εποχές και τόπους, απολιθώματα προϊστορικών όντων και φυτών όπως ναυτίλους και φύλλα φτέρης, κοχύλια, ταριχευμένα ζώα, κέρατα, σκελετούς, φτερά πουλιών, κομμάτια γλυπτών της αρχαιότητας, βιβλία τυπωμένα, χειρόγραφα, θρησκευτικά αντικείμενα, βοτανικές συλλογές, μέταλλα και ορυκτά, καθρέφτες, δοχεία, κ.ά. Δεν συγκέντρωναν αυτά τα αντικείμενα για την συλλεκτική τους ή και την καλλιτεχνική τους αξία, αλλά τα συνέλλεγαν από περιέργεια και για να μελετήσουν τη δομή και την μορφή τους...


(συνεχίζεται)

poeme electronique

oh well

ui7ty

Ένας χρόνος και κάτι... mauve

Bak Magazine - simply mauve

www.bakdergisi.com


bak

μόνο
αυτό
έχω
να
σας
πω:

bak

ki emena bebaia mou to eipe H kalH mou,
epistH9ia filH
kai apolyta eilikrinHs
kai akribodikaia kouklara
H mia kai monadikH

Calypso Larah

all through eternity

All through eternity

Beauty unveils His exquisite form

in the solitude of nothingness;

He holds a mirror to His Face

and beholds His own beauty.

he is the knower and the known,

the seer and the seen;

No eye but His own

has ever looked upon this Universe.

His every quality finds an expression:

Eternity becomes the verdant field of Time and Space;

Love, the life-giving garden of this world.

Every branch and leaf and fruit

Reveals an aspect of His perfection-

The cypress gives hint of His majesty,

The rose gives tidings of His beauty.

Whenever Beauty looks,

Love is also there;

Whenever beauty shows a rosy cheek

Love lights Her fire from that flame.

When beauty dwells in the dark folds of night

Love comes and finds a heart

entangled in tresses.

Beauty and Love are as body and soul.

Beauty is the mine, Love is the diamond.

They have together

since the beginning of time-

Side by side, step by step.

The Divani Shamsi Tabriz XV

mauve atlantis ή διακοπές τώρα

Υπάρχει ένα νησί κρυμμένο

από σύγνεφα.

με σύνορα κυκλώνων και καταιγίδων,

20 μέρες το χρόνο μονάχα ανοίγουν πέρασμα

οι θάλασσες και τα ρεύματα.

Τότε μόνο

ο καλύτερος των πλοηγών

θα μπορέσει

να σωθεί από τους ύφαλους.

Στο νησί φτάνουν μόνο οι “τρελοί”.

Εκείνοι που από ένστικτο

κι έμπνευση μόνο

τόλμησαν στο τέλος των 20

ημερών ν’αφήσουν ακυβέρνητο το σκαρί τους

στις νεογέννητες δίνες

και τους ασθενείς ανέμους.

Αυτοί άραξαν στο νησί

και τους καλοδέχτηκαν.

mauve, money, monastery + nature morte

money αλλά τι money;
καζανάκι δε τραβάς μετά τις 10μισυ,
στις πολυκατοικίες τους.
οι γριές ελβετίδες σε καρφώνουν
στην αστυνομία αν κάτσεις πάνω
από 5λεπτο στη γωνιά του δρόμου.
το χρήμα των κλεφτών και των
εγκληματιών του κόσμου όλου έχουν
μαζέψει,
αλλά
στο δεκάφραγκο τους
έχουν το θεό.
χμμ...
ξέρετε εκείνο το:
"ίδιο θεό έχουμε,
σε άλλα πιστεύουμε;"

ένα τέτοιο κάτι γιατί αν διανοηθώ ότι πιστεύω στον ίδιο θεό με τους "ήπιους μοντερνιστές"
του Ελλαδιστάν θα μού'ρθει και ντουβρουτζάς,
έξω από την ίωση που με έχει λοιώσει καλοκαιριάτικα...
..................................................................................................

Θα πάω σε μοναστήρι να κλειστώ.
Το αποφάσισα.






Ένα είναι το μοναστήρι
στον κόσμο όλο ε!









Άντε 2 το πολύ...

να βάλω και το τελευταίο "μ" για σήμερα...



ουφ...

ε ι κ ό ν α

mauve duesey

ταξίδι με ένα torpedo!

s u p e r c h a r g e d
vrooooooooooooooooom

ασπρόμαυρο

π α ι χ ν ί δ ι

το ζήτησε ο y.k.m.t. μου,
είδα και πώς το έκανε ο περ-
και ορίστε:

"sometimes a cigar... is just a cigar" Sigmund Freud

Ο Freud το είπε αυτό ή ο Groucho Marx;
Λέγεται, λέει ότι δεν το είπε ο Freud αλλά θα μπορούσε να το έχει πει, εννοώντας ότι μερικές φορές ένα πούρο δεν είναι φαλικό σύμβολο αλλά απλά ένα πούρο κι ότι ο Groucho Marx όταν μια κυρία του είπε ότι έχει πολλά παιδιά γιατί αγαπάει τον άντρα της, εκείνος της απάντησε ότι όμοια αγαπάει το πούρο του αλλά το βγάζει κι έξω (από το στόμα) κατά διαστήματα.
Από την άλλη ένα πούρο δεν είναι ένα πούρο
κατά το αυτή δεν είναι μια πίπα!

"στην αγάπη δεν νιώθω ότι οφείλω, στον έρωτα νιώθω πως χρωστώ" y.k.m.t.

μια πρόβα έρωτα είναι η αγάπη.
για αυτό είναι σημαντικό να αγαπάμε.
για να είμαστε έτοιμοι στον έρωτα.

"one of the best means for arousing the wish to work on yourself
is to realize that you may die at any moment.
But first you must learn how to keep it in mind." gurdjieff

"ωραία που γράφουν τα μαρκαδοράκια όταν είναι να τελειώσουν..." mauve

χμμ πρέπει να προτείνω και 5άδα...
enteka
nanakos
provatos
calypso larah &
apsoy

mauve ω δ ή

Ω, τοίχε του ήλιου γυρισιά σκιάς
που ξεπερνάς την επιφάνεια σου
με μυνήματα που απλώνεις
"σαν υλικό με σημασία".

Δεν ορίζεις - σαν πέρας που είσαι -
δεν τρομοκρατείς σαν οχυρό που φτιάχνεις
εκείνους που ακούμπησαν
πλάτη στην πλάτη σου
κι αφέθηκαν σ'ένα άγιο κι άγριο έρωτα.

Στις μυρωδιές που περιπλανιούνται
σαν ψυχές πάνω από την γραμμικότητα σου
κι εισβάλλουν στα ρουθούνια μου
και τις άλλες που έχουν ποτίσει
τις ρίζες σου,
λιβάνι τις έχω
στην τελετουργία των εποχών
που αλλάζει λίγο, μα τόσο δα λίγο
αλλά όσο πρέπει τη γεύση μου.

υγρές μα καθαρές το χειμώνα
που γρήγορα γίνονται φιλί, αγκαλιά και σφίξιμο
τρελές και μεθυσμένες την άνοιξη
να οδηγούν σε δαγκώματα και χαμόγελα
ιδρωμένες, μοσχομύριστες τα καλοκαίρια
να αφήνουν τα σώματα ακίνητα με μάτια κλειστά
και φουσκωμένες, δροσερές το φθινόπωρο
να μένουν όρκοι των φλεβών.

Ω, πάνσοφο τείχος, πρώτη απόδειξη των άκρων,
στο βερολίνο σ'έκανα κάθετη τοπογραφία
κι έστησα σκήτη 2 ερωτευμένων
- να συναντιούνται εκεί -
στρατιωτών, τσαμπί να κρέμεται,
στη λευκωσία σ'έχασα ανάμεσα σε κρεβατοκάμαρες
και κουρτίνες που αφέθηκαν να μοιρολογούν
χτυπώντας μ'ορμή,
αφήνοντας τον άνεμο να τις κουρέψει.
και στο στρατόπεδο 187 μέρες που με κράτησες
μακριά του, σε μίσησα
και σου έγραψα εσένα τον ερωτά μου
με σπέρμα και με ξιφολόγχη.

Τώρα σε έκαναν στοιχείο κανάβου.
Και την παρέκβαση σου τη μετρούν.
Σε ορίζουν πλήρες, πλήρωσης υλικό
ανάμεσα σε δοκούς, υποστυλώματα και πλάκες.
Άντε σου κοπανάνε και υφές με κόλπα
κι επικαλύψεις ενίοτε,
αρκεί να φαίνεται η δομή σου.

Ω, αρχαίε μου μανδύα ιερέ, τους λέω
για εσένα σαν σε παραμύθι
και με ακούνε ακόμα...

λέω:
κάποτε ήσουν λάβα και διπλώθηκες
στην ανάδευση με το νερό, σκλήρυνες
σου έσκαψε ο άνεμος ρυτίδες
φύτρωσαν σπόροι εκεί και θέριεψαν
τους κράτησες ζεστούς και στο ζευγάρωμα σου
έσπειρες γραμμές, γραμμούλες και κυκλάκια.
καρποί που ταξιδέψαν μακριά
και φτιάξαν πέρατα
αρχές και τέλος δηλαδή, μαζί
για νά'χει το νερό πορεία από κάτω
για νά'χει το ρύζι σκαλοπάτι κι η ελιά
για νά'χει το αγέρι φλογέρα να φυσσά
για νά'χει το παιδί κρυψώνα...

λ έ ξ ε ι ς

κ ε ν ό

ενδιάμεσο
εμβόλιμο
παρενθετικό

απρόοπτο
συμπτωματικό
ενδεχόμενο

ακαθόριστο
απροσδιόριστο
δισδιάκριτο

ξεχασμένο
κ ρ υ φ ό

ά σ χ ε τ ο

"afti i nixta dinei enan xairetismo stin psixi mas

i piisi mas einai ftwxi, apofevgei tin alitheia,
fovatai tin asximeia, grafetai me egwismo kai
kataligei pio griza, ki ap' to grizo pou apofigame

mou leei i zwi mou n' anazitisw ti xara tis prodosias

adeiasa poli, akoma den teleiwsa, ma de xairomai gi'
afto

oi imnoi t' ouranou me afinoun adiaforo
ta pragmata epapsan na mirikazoun zwoules

poio derma fidiou, poia palia psixi afinei i zwi mou

pou paei, sto idio tapeino swma, xwris kefi, xwris
xara paidiki, xwris tin anasigrotisi tis kathe meras

menei na ginw allos, na prodwsw o,ti ipirksa, n'
afosiwthw se osa den ithela pote na ginw

stin afetiria, tha koitazoun ta paidika mou matia,
stin ekkinisi tha dakrisoun ki afto tha 'nai to
sinthima gia na treksw

borei omws kai na meinw edw, wspou na marathw ki allo,
na aisthanomai to arwma mou san varidi ston aera kai
ton aera na me ponaei, na mou ksinei pliges

kai ipokwfa, ipogeia, mesa kai katw, na vouizoun oi
meres pou epesan apo panw mou, tha lew ''toso boresa,
toso katalava, toso iksera, toso ithela'' kai tha
spane ta mirmigia tin poreia tous, tha ekrignintai ta
makrina sinnefa mesa sta nefi tou neou kosmou..."

Η ευωδιά του Ωκεανού

Η ευωδιά του Ωκεανού!
Ελευθερία πρωτόγνωρη, κρύο νερό, ατέλειωτο εύρος.
Είδα τις φάλαινες μακριά και ξανοίχτηκα.
Έκανα βουτιά και νόμισα πως άκουσα το τραγούδι τους.
Που πάνε οι φωνές όταν φεύγουν κι από τα αυτιά μας;
Δεν συνεχίζουν σαν κύμματα;
Τι λένε οι επιστήμονες για αυτό;

Στο ίδιο σημείο άκουσα παφλασμό...
Νόμισα έπαιζα στο Splash.
Γιατί γοργόνα πρέπει να ήταν. Ίδια με την Daryl Hannah.
Μου άστραψε μια με την ουρά της κι έμεινα λιπόθυμος για ώρες...
Στην αμμουδιά του Cape Cod με ξύπνησαν τα καβουράκια.
Σύρθηκα σε μια λακούβα κι έμεινα να κλαίω έναν αιώνα
αραδιάζοντας εκατό αυγά σε κάθε μου δάκρυ...

Οι αρχές της νέας εκατονταετίας με βρήκαν
στη Νορβηγία μπλεγμένο μπακαλιάρο να αποξηραίνομαι
στα νησιά Lofoten.
Με περιτύλιξαν ωραίο πακέτο και με έστειλαν Μάρτη μήνα
στην Ελλάδα.
Με σκορδαλιά τη μέρα του Ευαγγελισμού, τηγανητός
καταναλώθηκα από ένα λιγόφαγο αγόρι
που του άρεσε η κρούστα αλλά έφαγε και λίγο ψαρόψιχα μαζί...

Τα βρήκαμε και μιλούσαμε για ώρες πολλές,
τόσο πολύ που φοβήθηκαν οι γονείς του
και τον πήγαν σε γιατρούς και κλινικές,
του έδωσαν φάρμακα και με επηρέασαν κι εμένα
και δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη.
Αλλά επικοινωνούσαμε ο ένας μέσα στον άλλον,
μου είπε όλα του τα μυστικά
και πέθανε χαμογελαστός αλλά μόνο εγώ το κατάλαβα
ενώ οι άλλοι πήραν εμένα για γιατρεμένο στο κορμί του αγοριού
και χάρηκαν πολύ.

Από τότε ζω στο σώμα του.
Στο σώμα μου πια.
Χωρίς λέπια, χωρίς κέλυφος, δίχως ουρά...
Γυμνός να παίζω ρόλους θεατρικούς
με αμέτρητα κουστούμια ντυμένος.

Κάτι μέσα μου λέει να πάω στο Cape Cod
να νοιώσω ξανά ελεύθερος κι ερωτευμένος
και να αρχίσω πάλι από την αρχή...
από την εωδιά του Ωκεανού!