m a u v e

είχα κάποτε ένα blog...

2010-04-26T14:07:00.001+03:00

a bit mauve hmm... :-)

2008-02-10T23:56:00.001+02:00

α ν τ ι κ ε ί μ ε ν ο_01: subbuteo (ιστορία-01)

2008-02-09T17:52:00.000+02:00

...το νίκο τον γνώρισα πριν 30 και χρόνια. 34 για την ακρίβεια. βρεθήκαμε στο σχολείο την πρώτη μέρα που αρχίσαμε την τρίτη δημοτικού. στο πρώτο διάλειμμα τρέξαμε κι οι δυο στον ψύκτη με το νερό και κοπανήσαμε τα κεφάλια μας, πέσαμε κάτω, πήγαμε να αρπαχτούμε, αλλά είχε πλάκα η πτώση μας - γιατί γέλαγαν κάτι μαλακισμένα παραδίπλα - οπότε βάλαμε τα γέλια κι εμείς και συστηθήκαμε. την ίδια μέρα κάναμε βόλτα στο δάσος που ήταν κάτω από το κτίριο μας, παίξαμε πόλεμο και ποδόσφαιρο, κρυφτό και κυνηγητό. εκεί που σχεδόν κανένας δεν ήξερε κανέναν - γιατί πρώτη φορά ερχόμασταν σε αυτό το σχολείο και δεν γνώριζε κανείς κανέναν, εμείς ήδη είχαμε ορκιστεί ινδιάνικα - όχι όπως το έκαναν στη τηλεόραση στα καουμπόϊκα αλλά περίπου έτσι, χωρίς όμως μαχαίρι και πολύ αίμα - και το είχαμε κολήσει με σάλιο κιόλας, ότι είμαστε και θα είμαστε φίλοι παντοτινοί.

θυμάμαι τη μαμά μου να με ρωτάει για την πρώτη μέρα στο σχολείο κι εγώ να της μιλάω μόνο για το νίκο και την έγνοια μου το βράδυ στον ύπνο μου για να ξυπνήσω νωρίς και να πάρω τι ακριβώς δεν είχα βρει ακόμα, από τα παιχνίδια μου για να το μοιραστώ με το νίκο. το τρενάκι μου που έβγαζε ατμό ήταν out of reach - θα με σκότωνε η μαμά, το τόξο και τα βέλη μου δε μπορούσα να τα κρύψω στη σάκα μου, τα αυτοκινητάκια μου τα πονούσα πολύ για να τα πάρω στο σχολείο οπότε θα του τα έδειχνα όταν θα ερχόταν σπίτι μου, lego και στρατιωτάκια ήταν ήδη στημένα σε μια σύνθεση κάστρου - γέφυρας - αρκούδου χνουδωτού και εισβολέων στη χώρα του χνουδωτού αρκούδου κι όσο για το νεοαποκτηθέν μου subbuteo δεν το σκεφτόμουν εγώ μια και δεν ήξερα αν ξέρει να παίζει και ήταν δύσκολο να μάθει, αν δεν ήξερε, στο σχολείο και μπροστά σε όλους τους άλλους που σίγουρα θα έκαναν ότι ξέρουν και μπορεί καταλάθος εξεπίτηδες να μου έσπαγαν κανέναν από τους παίκτες - που παραλίγο να το πάθω κι εγώ - οπότε το ξέχασα αμέσως μόλις το σκέφτηκα κι ανάμεσά, μου πέρασαν από το μυαλό όσα προείπα.

το άλλο πρωί λοιπόν ξύπνησα με ένα κεφάλι καζάνι από την πολύ σκέψη μέσα στον ύπνο μου και ήμουν ιδιαίτερα οξύθυμος - περισσότερο από όσο συνήθιζα να είμαι δηλαδή, μια και κάθε πρωί γινόταν από το καλοκαίρι μάχη ολόκληρη για να πιω το γάλα μου που δεν το ήθελα πλέον καθόλου γιατί είχα μεγαλώσει και γιατί μου έφερνε αναγούλα. συζήτησα το πρόβλημα με τη γιαγιά μου, που εκείνες τις ημέρες την είχαμε στο σπίτι - της μαμάς μου τη μαμά - κι εκείνη μου είπε πώς αν έπινα το γάλα μου θα μου έβρισκε λύση. το ήπια το ρημάδι και με έπιασε σύγκρυο - ακόμα το θυμάμαι - αλλά η γιαγιά έδωσε απάντηση καταπληκτική! χαλάλι λοιπόν το σιχαμένο υγρό που όταν είδα το καλοκαίρι στο χωριό της μαμάς μου να το βγάζουν από τα βυζιά της κατσίκας, είχα τρομάξει τόσο που ορκίστηκα ποτέ να μη το ξαναπιώ...

...στο σχολείο όμως πήγα με κάτι που θα έκανε το νίκο να με αγαπήσει όσο τον είχα αγαπήσει κι εγώ. αντί να πάρω ένα παιχνίδι μου για να παίξουμε, η γιαγιά μου είπε πώς χίλιες φορές θα ήταν καλύτερο να του κάνω ένα δώρο για να του δείξω τη φιλία μου και το πόσο τον αγαπώ. πήρα κι εγώ ένα κουμ κουάτ λικέρ που είχε φέρει στη μαμά μου δώρο μία φίλη της από την κέρκυρα και ήταν και σε μικρό μπουκαλάκι γιατί είχαμε και μεγαλύτερο μπουκάλι από αυτό το λικέρ που είχαν αγοράσει οι δικοί μου όταν είχαν πάει εκδρομή στη κέρκυρα αλλά χωρίς εμένα κι επειδή ήταν ακόμα μέσα στο κουτί του και κλειστό και γιατί πάντα όταν θες τελευταία στιγμή να κάνεις δώρο σε ένα φίλο "ε τι του πας; ένα ποτό ή γλυκά" καθώς έλεγε πάντα κι ο μπαμπάς...

ο νίκος τρελάθηκε από τη χαρά του με το δώρο, τόσο μάλιστα που είπε πώς έπρεπε να το πιούμε από το μπουκάλι χωρίς να σιχαθούμε ο ένας τα χείλη του άλλου που θα ακουμπούσαν στο στόμιο, ούτε και να το σκουπίσουμε. κι έτσι και κάναμε.
κάτω από ένα πευκάκι μας βρήκε η δασκάλα να τα τσούζουμε στην υγειά της φιλίας μας...
κι έτσι την άλλη ημέρα γνωρίστηκαν και οι δικοί μας στο γραφείο του διευθυντή!

(Έγινε κάτι τρομερό και φοβερό, θα το γράψω άλλη ώρα και στιγμή. Ανάγκη μου έχω όμως να γράψω εδώ κάποιες ιστορίες που πάνε μαζί, ή ξεκινούν από κάποια αντικείμενα κι έχουν βέβαια σχέση με ανθρώπους αγαπημένους κι εξαιρετικές στιγμές)

καλά τελείωσε το 2007;

2007-12-31T18:21:00.000+02:00

πάει κι αυτό!

κ α λ ή χ ρ ο ν ι ά

m a u v e

l i b r a r y n t h

2007-10-30T10:58:00.000+02:00

Cabinet de Curiosités - μέρος 1ο

2007-09-20T23:43:00.000+03:00

Οι αρχιτέκτονες του Seicento – της εποχής ανάμεσα στην Αναγέννηση και στο Baroque στην Ιταλία – «μεθυσμένοι» από την κουλτούρα της περιέργειας, είχαν δημιουργήσει συλλογές από «naturalia» και «artificialia», έφτιαχναν οπτικούς φακούς και επιστημονικά όργανα, διενεργούσαν αρχαιολογικές ανασκαφές και προσπαθούσαν γενικά να διευρύνουν τις γνώσεις τους επί παντός επιστητού. Αυτή τους η περιέργεια άφησε ανεξίτηλα το σημάδι της στο έργο τους. Μια σειρά από αρχιτέκτονες της περιόδου – με κύριο εκφραστή τον Francesco Borromini – μπορούν να οριστούν ως «δεξιοτέχνες», καθρέφτισμα του κόσμου των «curiosity cabinets» των – των προθηκών τους δηλαδή με τις συλλογές των περίεργων αντικειμένων. Ένα μικροσκοπικό μουσείο γεμάτο με νομίσματα από διάφορες εποχές και τόπους, απολιθώματα προϊστορικών όντων και φυτών όπως ναυτίλους και φύλλα φτέρης, κοχύλια, ταριχευμένα ζώα, κέρατα, σκελετούς, φτερά πουλιών, κομμάτια γλυπτών της αρχαιότητας, βιβλία τυπωμένα, χειρόγραφα, θρησκευτικά αντικείμενα, βοτανικές συλλογές, μέταλλα και ορυκτά, καθρέφτες, δοχεία, κ.ά. Δεν συγκέντρωναν αυτά τα αντικείμενα για την συλλεκτική τους ή και την καλλιτεχνική τους αξία, αλλά τα συνέλλεγαν από περιέργεια και για να μελετήσουν τη δομή και την μορφή τους...

(συνεχίζεται)

poeme electronique

2007-08-31T22:42:00.001+03:00

oh well

ui7ty

2007-08-01T04:05:00.001+03:00

Ένας χρόνος και κάτι... mauve

2007-07-30T11:18:00.001+03:00

Bak Magazine - simply mauve

2007-07-30T02:13:00.000+03:00

www.bakdergisi.com

bak

μόνο
αυτό
έχω
να
σας
πω:

bak

ki emena bebaia mou to eipe H kalH mou,
epistH9ia filH
kai apolyta eilikrinHs
kai akribodikaia kouklara
H mia kai monadikH

Calypso Larah

all through eternity

2007-07-30T01:51:00.001+03:00

All through eternity

Beauty unveils His exquisite form

in the solitude of nothingness;

He holds a mirror to His Face

and beholds His own beauty.

he is the knower and the known,

the seer and the seen;

No eye but His own

has ever looked upon this Universe.

His every quality finds an expression:

Eternity becomes the verdant field of Time and Space;

Love, the life-giving garden of this world.

Every branch and leaf and fruit

Reveals an aspect of His perfection-

The cypress gives hint of His majesty,

The rose gives tidings of His beauty.

Whenever Beauty looks,

Love is also there;

Whenever beauty shows a rosy cheek

Love lights Her fire from that flame.

When beauty dwells in the dark folds of night

Love comes and finds a heart

entangled in tresses.

Beauty and Love are as body and soul.

Beauty is the mine, Love is the diamond.

They have together

since the beginning of time-

Side by side, step by step.

The Divani Shamsi Tabriz XV

mauve atlantis ή διακοπές τώρα

2007-07-29T23:05:00.000+03:00

Υπάρχει ένα νησί κρυμμένο

από σύγνεφα.

με σύνορα κυκλώνων και καταιγίδων,

20 μέρες το χρόνο μονάχα ανοίγουν πέρασμα

οι θάλασσες και τα ρεύματα.

Τότε μόνο

ο καλύτερος των πλοηγών

θα μπορέσει

να σωθεί από τους ύφαλους.

Στο νησί φτάνουν μόνο οι “τρελοί”.

Εκείνοι που από ένστικτο

κι έμπνευση μόνο

τόλμησαν στο τέλος των 20

ημερών ν’αφήσουν ακυβέρνητο το σκαρί τους

στις νεογέννητες δίνες

και τους ασθενείς ανέμους.

Αυτοί άραξαν στο νησί

και τους καλοδέχτηκαν.

mauve, money, monastery + nature morte

2007-07-27T16:04:00.001+03:00

money αλλά τι money;
καζανάκι δε τραβάς μετά τις 10μισυ,
στις πολυκατοικίες τους.
οι γριές ελβετίδες σε καρφώνουν
στην αστυνομία αν κάτσεις πάνω
από 5λεπτο στη γωνιά του δρόμου.
το χρήμα των κλεφτών και των
εγκληματιών του κόσμου όλου έχουν
μαζέψει,
αλλά
στο δεκάφραγκο τους
έχουν το θεό.
χμμ...
ξέρετε εκείνο το:
"ίδιο θεό έχουμε,
σε άλλα πιστεύουμε;"

ένα τέτοιο κάτι γιατί αν διανοηθώ ότι πιστεύω στον ίδιο θεό με τους "ήπιους μοντερνιστές"
του Ελλαδιστάν θα μού'ρθει και ντουβρουτζάς,
έξω από την ίωση που με έχει λοιώσει καλοκαιριάτικα...
..................................................................................................

Θα πάω σε μοναστήρι να κλειστώ.
Το αποφάσισα.

Ένα είναι το μοναστήρι
στον κόσμο όλο ε!

Άντε 2 το πολύ...

να βάλω και το τελευταίο "μ" για σήμερα...

ουφ...

ε ι κ ό ν α

2007-07-24T12:24:00.000+03:00

mauve duesey

2007-07-20T22:32:00.000+03:00

ταξίδι με ένα torpedo!

s u p e r c h a r g e d
vrooooooooooooooooom

ασπρόμαυρο

π α ι χ ν ί δ ι

2007-07-18T09:54:00.001+03:00

το ζήτησε ο y.k.m.t. μου,
είδα και πώς το έκανε ο περ-
και ορίστε:

"sometimes a cigar... is just a cigar" Sigmund Freud

Ο Freud το είπε αυτό ή ο Groucho Marx;
Λέγεται, λέει ότι δεν το είπε ο Freud αλλά θα μπορούσε να το έχει πει, εννοώντας ότι μερικές φορές ένα πούρο δεν είναι φαλικό σύμβολο αλλά απλά ένα πούρο κι ότι ο Groucho Marx όταν μια κυρία του είπε ότι έχει πολλά παιδιά γιατί αγαπάει τον άντρα της, εκείνος της απάντησε ότι όμοια αγαπάει το πούρο του αλλά το βγάζει κι έξω (από το στόμα) κατά διαστήματα.
Από την άλλη ένα πούρο δεν είναι ένα πούρο
κατά το αυτή δεν είναι μια πίπα!

"στην αγάπη δεν νιώθω ότι οφείλω, στον έρωτα νιώθω πως χρωστώ" y.k.m.t.

μια πρόβα έρωτα είναι η αγάπη.
για αυτό είναι σημαντικό να αγαπάμε.
για να είμαστε έτοιμοι στον έρωτα.

"one of the best means for arousing the wish to work on yourself
is to realize that you may die at any moment.
But first you must learn how to keep it in mind." gurdjieff

"ωραία που γράφουν τα μαρκαδοράκια όταν είναι να τελειώσουν..." mauve

χμμ πρέπει να προτείνω και 5άδα...
enteka
nanakos
provatos
calypso larah &
apsoy

mauve ω δ ή

2007-07-15T11:04:00.000+03:00

Ω, τοίχε του ήλιου γυρισιά σκιάς
που ξεπερνάς την επιφάνεια σου
με μυνήματα που απλώνεις
"σαν υλικό με σημασία".

Δεν ορίζεις - σαν πέρας που είσαι -
δεν τρομοκρατείς σαν οχυρό που φτιάχνεις
εκείνους που ακούμπησαν
πλάτη στην πλάτη σου
κι αφέθηκαν σ'ένα άγιο κι άγριο έρωτα.

Στις μυρωδιές που περιπλανιούνται
σαν ψυχές πάνω από την γραμμικότητα σου
κι εισβάλλουν στα ρουθούνια μου
και τις άλλες που έχουν ποτίσει
τις ρίζες σου,
λιβάνι τις έχω
στην τελετουργία των εποχών
που αλλάζει λίγο, μα τόσο δα λίγο
αλλά όσο πρέπει τη γεύση μου.

υγρές μα καθαρές το χειμώνα
που γρήγορα γίνονται φιλί, αγκαλιά και σφίξιμο
τρελές και μεθυσμένες την άνοιξη
να οδηγούν σε δαγκώματα και χαμόγελα
ιδρωμένες, μοσχομύριστες τα καλοκαίρια
να αφήνουν τα σώματα ακίνητα με μάτια κλειστά
και φουσκωμένες, δροσερές το φθινόπωρο
να μένουν όρκοι των φλεβών.

Ω, πάνσοφο τείχος, πρώτη απόδειξη των άκρων,
στο βερολίνο σ'έκανα κάθετη τοπογραφία
κι έστησα σκήτη 2 ερωτευμένων
- να συναντιούνται εκεί -
στρατιωτών, τσαμπί να κρέμεται,
στη λευκωσία σ'έχασα ανάμεσα σε κρεβατοκάμαρες
και κουρτίνες που αφέθηκαν να μοιρολογούν
χτυπώντας μ'ορμή,
αφήνοντας τον άνεμο να τις κουρέψει.
και στο στρατόπεδο 187 μέρες που με κράτησες
μακριά του, σε μίσησα
και σου έγραψα εσένα τον ερωτά μου
με σπέρμα και με ξιφολόγχη.

Τώρα σε έκαναν στοιχείο κανάβου.
Και την παρέκβαση σου τη μετρούν.
Σε ορίζουν πλήρες, πλήρωσης υλικό
ανάμεσα σε δοκούς, υποστυλώματα και πλάκες.
Άντε σου κοπανάνε και υφές με κόλπα
κι επικαλύψεις ενίοτε,
αρκεί να φαίνεται η δομή σου.

Ω, αρχαίε μου μανδύα ιερέ, τους λέω
για εσένα σαν σε παραμύθι
και με ακούνε ακόμα...

λέω:
κάποτε ήσουν λάβα και διπλώθηκες
στην ανάδευση με το νερό, σκλήρυνες
σου έσκαψε ο άνεμος ρυτίδες
φύτρωσαν σπόροι εκεί και θέριεψαν
τους κράτησες ζεστούς και στο ζευγάρωμα σου
έσπειρες γραμμές, γραμμούλες και κυκλάκια.
καρποί που ταξιδέψαν μακριά
και φτιάξαν πέρατα
αρχές και τέλος δηλαδή, μαζί
για νά'χει το νερό πορεία από κάτω
για νά'χει το ρύζι σκαλοπάτι κι η ελιά
για νά'χει το αγέρι φλογέρα να φυσσά
για νά'χει το παιδί κρυψώνα...

λ έ ξ ε ι ς

2007-06-24T15:10:00.000+03:00

κ ε ν ό

ενδιάμεσο
εμβόλιμο
παρενθετικό

απρόοπτο
συμπτωματικό
ενδεχόμενο

ακαθόριστο
απροσδιόριστο
δισδιάκριτο

ξεχασμένο
κ ρ υ φ ό

ά σ χ ε τ ο

2007-06-22T02:09:00.001+03:00

"afti i nixta dinei enan xairetismo stin psixi mas

i piisi mas einai ftwxi, apofevgei tin alitheia,
fovatai tin asximeia, grafetai me egwismo kai
kataligei pio griza, ki ap' to grizo pou apofigame

mou leei i zwi mou n' anazitisw ti xara tis prodosias

adeiasa poli, akoma den teleiwsa, ma de xairomai gi'
afto

oi imnoi t' ouranou me afinoun adiaforo
ta pragmata epapsan na mirikazoun zwoules

poio derma fidiou, poia palia psixi afinei i zwi mou

pou paei, sto idio tapeino swma, xwris kefi, xwris
xara paidiki, xwris tin anasigrotisi tis kathe meras

menei na ginw allos, na prodwsw o,ti ipirksa, n'
afosiwthw se osa den ithela pote na ginw

stin afetiria, tha koitazoun ta paidika mou matia,
stin ekkinisi tha dakrisoun ki afto tha 'nai to
sinthima gia na treksw

borei omws kai na meinw edw, wspou na marathw ki allo,
na aisthanomai to arwma mou san varidi ston aera kai
ton aera na me ponaei, na mou ksinei pliges

kai ipokwfa, ipogeia, mesa kai katw, na vouizoun oi
meres pou epesan apo panw mou, tha lew ''toso boresa,
toso katalava, toso iksera, toso ithela'' kai tha
spane ta mirmigia tin poreia tous, tha ekrignintai ta
makrina sinnefa mesa sta nefi tou neou kosmou..."

Η ευωδιά του Ωκεανού

2007-06-04T22:13:00.000+03:00

Η ευωδιά του Ωκεανού!
Ελευθερία πρωτόγνωρη, κρύο νερό, ατέλειωτο εύρος.
Είδα τις φάλαινες μακριά και ξανοίχτηκα.
Έκανα βουτιά και νόμισα πως άκουσα το τραγούδι τους.
Που πάνε οι φωνές όταν φεύγουν κι από τα αυτιά μας;
Δεν συνεχίζουν σαν κύμματα;
Τι λένε οι επιστήμονες για αυτό;

Στο ίδιο σημείο άκουσα παφλασμό...
Νόμισα έπαιζα στο Splash.
Γιατί γοργόνα πρέπει να ήταν. Ίδια με την Daryl Hannah.
Μου άστραψε μια με την ουρά της κι έμεινα λιπόθυμος για ώρες...
Στην αμμουδιά του Cape Cod με ξύπνησαν τα καβουράκια.
Σύρθηκα σε μια λακούβα κι έμεινα να κλαίω έναν αιώνα
αραδιάζοντας εκατό αυγά σε κάθε μου δάκρυ...

Οι αρχές της νέας εκατονταετίας με βρήκαν
στη Νορβηγία μπλεγμένο μπακαλιάρο να αποξηραίνομαι
στα νησιά Lofoten.
Με περιτύλιξαν ωραίο πακέτο και με έστειλαν Μάρτη μήνα
στην Ελλάδα.
Με σκορδαλιά τη μέρα του Ευαγγελισμού, τηγανητός
καταναλώθηκα από ένα λιγόφαγο αγόρι
που του άρεσε η κρούστα αλλά έφαγε και λίγο ψαρόψιχα μαζί...

Τα βρήκαμε και μιλούσαμε για ώρες πολλές,
τόσο πολύ που φοβήθηκαν οι γονείς του
και τον πήγαν σε γιατρούς και κλινικές,
του έδωσαν φάρμακα και με επηρέασαν κι εμένα
και δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη.
Αλλά επικοινωνούσαμε ο ένας μέσα στον άλλον,
μου είπε όλα του τα μυστικά
και πέθανε χαμογελαστός αλλά μόνο εγώ το κατάλαβα
ενώ οι άλλοι πήραν εμένα για γιατρεμένο στο κορμί του αγοριού
και χάρηκαν πολύ.

Από τότε ζω στο σώμα του.
Στο σώμα μου πια.
Χωρίς λέπια, χωρίς κέλυφος, δίχως ουρά...
Γυμνός να παίζω ρόλους θεατρικούς
με αμέτρητα κουστούμια ντυμένος.

Κάτι μέσα μου λέει να πάω στο Cape Cod
να νοιώσω ξανά ελεύθερος κι ερωτευμένος
και να αρχίσω πάλι από την αρχή...
από την εωδιά του Ωκεανού!

λ ω τ ό ς

2007-05-29T00:24:00.000+03:00

Από μήνα στο μήνα το πάω τον τελευταίο καιρό...
Μια φορά για νά'χει ο κάθε μήνας από μια...
καιρός κανείς.
έχει γίνει ο χρόνος σκόνη και μετριέται σε κλεψύδρα...
πόσο από εδώ εως το αεροδρόμιο, πότε να ξυπνήσω, πώς να πάω,
τα εισιτήρια στη σωστή τσέπη στο back pack, μαζί με του τρένου
και του πλοίου (!) του λεωφορείου και του metro...
κι η ταυτότητα;
και το ληγμένο διαβατήριο γιατί το σέρνω ακόμα μαζί
και δε πάω να το ανανεώσω;
Ιπτάμενος, τροχιοδρομημένος, επωχούμενος, ναύτης
με αύρα ταξιδευτή και δεκανίκια,
αρχαία φωτογραφική μηχανή
και sketcbook ciak! μολύβια χοντρά και λεπτά, πέννες, πενάκια
και ακουαρέλλες guache, σε κασσετίνες μεταλικές κι από κουτιά πούρων
κι άλλων συσκευασιών, οβάλ και παραλληλόγραμμες.
Και βιβλία ένα, δυο και έναν 80άρη εξωτερικό σκληρό με όλη μου
την περιουσία μέσα. Τις σημειώσεις, τα e-books, τις ταινίες για τα παιδιά
και μουσική.
Κι απ' τη δύση στην ανατολή και καλημέρες και χαμόγελα
και μεγάλες κουβέντες κι υποσημειώσεις και να τρέχει το μολύβι
πάνω στο χαρτί - να βγάζει ευθεία με λίγο τρέμουλο για να βγει ευθεία -
και να τρέχει το μολύβι πάνω στον τοίχο για νά'ναι η λεπτομέρεια δίπλα
στο μάστορα ή στο δικό του το τεφτέρι γιατί τα χάνει τα σχέδια τα μεγάλα...

κι απ' το μυρωδάτο ξύλο, στο άγιο σίδερο, στο χρωματιστό στο χρώμα της εληάς αλουμίνιο,
στο κοπανιστό μάρμαρο και στο μαύρο μωσαϊκό. και στο τσιμέντο το άγριο
και τον σοβά τον τραβηχτό...
κι από τον γαλλικό, στον σκέτο ελληνικό, στον espresso μετά και στον fredo.
και μια μπανάνα το πρωί γιατί πεινώ και λίγο ψωμί
και σαλάτα και σαρδέλα στα κάρβουνα και μεζέ το βράδυ με λίγο κρασί ή τσίπουρο
και μολυβομαχίες στο τραπεζομάντηλο. κι εκεί...
κι αστεία και μπηχτές κι όλοι μαζί...
κι ευτυχώς πάνε για ύπνο νωρίς κι έχω καιρό και πάω με τα παιδιά,
κι εκεί λόγια όμορφα και έμπνευση και χορό και ιδέες κι άλλα σχέδια
κι άλλα πολλά...

έγραφε ο Χειμωνάς ότι είναι ένας τοίχος αλειμμένος με ένα υλικό σαν σημασία
και πιο εύστοχο δεν έχω διαβάσει. μόνο που πάντα έψαχνα να βρω
εκείνους που τον έγραφαν.
και τώρα που τους βρήκα έχουν γίνει αυτοί δάσκαλοι και σοφοί.

έτσι όλα τέτοια νύχτα μού'ρχονται στο μυαλό...
ας τα διαβάσω αύριο να δω πώς ακούγονται

guitar

2007-04-30T23:22:00.000+03:00

μου έχει λείψει το blogging...
καιρός να το ξαναρχίσω

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

back! ε π ι τ έ λ ο υ ς

2007-03-13T13:25:00.000+02:00

έχω ξανά υπολογιστή

:-))))))))))))))))))))))

ζήήήήήήήήήήήήήτω

σημειώσεων 002: p a r t i

2007-02-18T19:00:00.000+02:00

Ο όρος parti προέρχεται από τη φράση prendre parti (παίρνω θέση, αποφασίζω) και το να πει κάποιος ότι ένα parti είναι καλά εδραιωμένο (trouve) τότε επαινείται μια σύνθεση στην οποία ενοποιείται το "όλον". Κομμάτι της esquisse που ακολουθούσε την analytique στο περίφημο σύστημα σύνθεσης της Beaux-Arts.
Ο όρος παρέμεινε και στο μοντέρνο κίνημα περίπου με την ίδια αξία. Από έξω προς τα μέσα και με το μυαλό πάντα στο "όλον". Αλλά με μια δυναμική διαφορετική.
Το parti ξεπερνάει τον καταδυναστευτικό χαρακτήρα του σχεδίου που έχει εξελιχθεί μέσα σε συγκεκριμένο χρόνο και που ακολουθείται πιστά και χωρίς παρέκκλιση.
Γίνεται ιδεόσχημα. Εκφράζει την ιδέα. Που ναι μπορεί να εξηγηθεί με λόγια προφορικά κι αναλύσεις σε κείμενο, αλλά έρχεται σε αντιπαράθεση με αυτά, με την ευχέρεια να τους αποδεικνύει με την ειλικρίνεια της γραμμής που κυλλάει στο χαρτί, την πρώτη στιγμή που αναπαριστάται μια ιδέα.
Δεν είναι αναγκαίο να είναι κτίριο πια. Μπορεί να είναι μόνο η κυκλοφορία μέσα σε αυτό. Ή η σύνδεση με το έξω. Δεν είναι αναγκαίο να είναι μόνο κάτοψη. Μπορεί να είναι όψη ή τομή ή ακόμα και αξονομετρικό. Μπορεί να είναι σκιά. Μπορεί τρισδιάστατο χάρτινο μοντέλο. Αρκεί να περιέχει την ιδέα και να ελέγχει τον λόγο που η γλώσσα και η γραφή του δίνουν τη δυνατότητα να τρέχει σε θέματα που δεν δείχνει το parti. Κάτι σαν κριτήριο διαψευσισμότητας...
Αλλά και με την ευχέρεια να αλλάξει. Ή να έχει μόνο κάποια μικρή υπόθεση μέσα του που να εξελιχθεί τελικά σε μια θέση. Ή που να είναι κάτι χειροπιαστό αυτό που αναπαριστά, ένα αντικείμενο ή μια πράξη, ή ακόμα και κάτι άπιαστο, μια ουτοπία να την πω με την κανονική της έννοια βέβαια κι όχι με την αρνητικότητα που της καρφώσαν οι νεοπραγματιστές...

Το parti του James Stirling για τον διαγωνισμό του Wallraf-Richardz Museum στην Cologne το 1975. Το σχέδιο είναι ογκομετρικό του χώρου κυκλοφορίας και όχι του κτιρίου. Διαγραμματικά διευκρινίζει μια σειρά από ενδιαφέροντες αλληλοεμπλεκόμενους χώρους διαφόρων εισόδων (foyers) του Μουσείου που "στρίβουν" εκτός του κύριου άξονα σε μια ασύμμετρη σύνθεση αλλά εξαίσια ισορροπημένη, όπου αυτά τα δυναμικά foyers έρχονται σε αντιπαράθεση με το στατικό κενό του καθεδρικού ναού (στο κάτω μέρος του parti).

5 m a u v e s

2007-02-15T23:02:00.001+02:00

Inversions or Windings or Changes

2007-02-13T18:28:00.000+02:00

The journal Wendingen, published between 1918 and 1931, was considered the magazine of the Amsterdam School.
"remarkable square format and striking typography (H. Th. Wijdeveld)"

σημειώσεων 001

2007-02-12T12:39:00.000+02:00

Έχω χάσει την κορδέλα. Την 50άρα!
και το πορτοκαλί sketchbook!!!

Θά'χουν πέσει από πίσω...

HOPI words of WISDOM

2007-02-07T12:33:00.000+02:00

"You have been telling the people that this is the Eleventh Hour, now you must go back and tell the people that this is the Hour. And there are things to be considered ... Where are you living? What are you doing? What are your relationships? Are you in right relation? Where is your water? Know your garden. It is time to speak your Truth. Create your community. Be good to each other. And do not look outside yourself for the leader." Then he clasped his hands together, smiled, and said, "This could be a good time! There is a river flowing now very fast. It is so great and swift that there are those who will be afraid. They will try to hold on to the shore. They will feel they are being torn apart and will suffer greatly. Know the river has its destination. The elders say we must let go of the shore, push off into the middle of the river, keep our eyes open, and our heads above water. And I say, see who is in there with you and celebrate. At this time in history, we are to take nothing personally. Least of all, ourselves. For the moment that we do, our spiritual growth and journey comes to a halt. The time of the lone wolf is over. Gather yourselves! Banish the word struggle from your attitude and your vocabulary. All that we do now must be done in a sacred manner and in celebration. We are the ones we've been waiting for."

Oraibi, Arizona Hopi Nation, ELDERS

post για σένα Νανάκο ειδικά, σαν απάντηση στο post του γκρεμού που ανέβασες
και δεν πρόλαβα να σου γράψω αυτό που ήθελα σαν σχόλιο.
Θυμήθηκα αυτή την προτροπή των HOPI και είπα να τη μοιραστώ μαζί σου και με όλους όσους το ανακαλύψουν εδώ.

Münir Nurettin Selçuk

2007-02-04T21:08:00.000+02:00

Ο Münir Nurettin Selçuk γεννήθηκε στις αρχές του 20^ου αιώνα (1899 με 1901) στην Κωνσταντινούπολη όπου και πέθανε στις 27 Απριλίου, 1981. Μαθητής του Zekaizade Ahmed Efendi, ενός από τους σημαντικότερους δασκάλους στην εποχή του, αυθεντία στο ρεπερτόριο της κλασσικής Οθωμανικής μουσικής. Στα επόμενα χρόνια της εκπαίδευσης του έγινε μέλος της Şark Musikisi Cemiyeti, μιας διάσημης μουσικής κοινότητας με ταλαντούχους μουσικούς και γνώστες του αντικειμένου όπως ο Ali Rıfat Çağatay και ο Bestenigar Ziya Bey. Ο νέος Selçuk έκανε την πρώτη του εμφάνιση ως σολίστ στις συναυλίες που οργάνωνε η συγκεκριμένη κοινότητα.

Με υποτροφία της His Master's Voice record company, πήγε στο Παρίσι το 1928 και για 2 χρόνια έκανε μαθήματα για να βελτιώσει την τεχνική του. Όταν επέστρεψε στις 22 Φεβρουαρίου, 1930, έδωσε μια συναυλία στο Γαλλικό Θέατρο (French Theatre) στο Beyoğlu, που θεωρείται σημείο αναφοράς για την Οθωμανική κλασσική μουσική. Αυτό το ιστορικό γεγονός για την τουρκική μουσική – παρουσιασμένο για πρώτη φορά σε μοντέρνα σκηνή – μαζί με μια σειρά από συναυλίες που ακολούθησαν, εδραίωσαν ένα νέο είδος εκτέλεσης στην τουρκική έντεχνη μουσική δημιουργώντας υψηλά μέτρα και σταθμά που ελάχιστοι αοιδοί μπόρεσαν να φτάσουν. Ανάμεσα σε όλα, ο Selçuk ήταν κι ο πρώτος που εκτέλεσε μουσικό έργο όρθιος. Πριν από τη συγκεκριμένη συναυλία, η συνήθης πρακτική για τους παραδοσιακούς μουσικούς ήταν να κάθονται άνετα και να τραγουδούν μπροστά σε ολιγάριθμο ακρωατήριο σε ιδιωτικές συγκεντρώσεις και μικρής κλίμακας συναντήσεις.

Ξεκινώντας στη δεκαετία του ‘20, ο Selçuk ηχογραφεί δίσκους των 78 στροφών, για τις εταιρείες, His Master's Voice, Orfcon Record, Polydor, Odeon, και Pathe Record. Αυτοί οι δίσκοι τον έκαναν διάσημο παντού στην Τουρκία. Στα 1954 έγινε διευθυντής της ορχήστρας του Istanbul Conservatory και παρουσίασε ως μαέστρος και σολίστ περισσότερες από 300 συναυλίες μέχρι το 1976, κλείνοντας μια 22χρονη πορεία θριάμβου.

Ο Selçuk είναι αναμφίβολα ο σημαντικότερος αοιδός της Οθωμανικής μουσικής στον 20^ο αιώνα. Η επιρροή του δεν συγκρίνεται με κανενός άλλου τούρκου τραγουδιστή. Ο τρόπος και το ύφος της μουσικής του εκτέλεσης ήταν τόσο καθοριστικά που τα μουσικά στυλ στην Τουρκία μετά την εμφάνιση του χωρίστηκαν σε κατηγορίες "προ Selçuk" και "μετά Selçuk".

Η σημαντικότερη συνδρομή του Selçuk στην τεχνική εκτέλεσης των μουσικών έργων ήταν η εισαγωγή ενός απλούστερου, ειλικρινούς και σίγουρα πιο μελωδικού στυλ. Οι παλαιότεροι τραγουδιστές είχαν τη συνήθεια να χρησιμοποιούν πολλούς διακοσμητικούς λαρυγγισμούς για να εντυπωσιάσουν. Αυτά τα στολίδια ήταν ιδιόμορφα χαρακτηριστικά των αφηγητών του Κορανίου και ο Selçuk κατάφερε γρήγορα να ορίσει ξεκάθαρα τις διαφορές ανάμεσα στην θρησκευτική και την κοσμική μουσική, κρατώντας το gazel (ποιητική φόρμα με δίστιχα που μοιράζονται ρίμα και ακολουθεί επωδός) αλλά εξελίσσοντας το σε μια πιο λαϊκή έκδοση του Οθωμανικού φωνητικού αυτοσχεδιασμού. Γενικά, κατάφερε να αποδώσει με τον πιο σχετικό και ουσιαστικό τρόπο, τόσο τις θρησκευτικές, όσο και τις κοσμικές μουσικές συνθετικές φόρμες. Ωστόσο οι καινοτομίες που εισήγαγε στην εκτέλεση δεν ακούστηκαν ξένες, ούτε προκάλεσαν τη φύση της Οθωμανικής κλασσικής μουσικής. Τουναντίον κατάφερε να συνενώσει το παλαιό με το νέο, το παραδοσιακό με το μοντέρνο.

Το ρεπερτόριο που διέθετε στην κλασσική Οθωμανική μουσική ήταν τεράστιο. Ακόμα και μια γρήγορη ματιά στους δίσκους του, είναι αρκετή για να δείξει το εύρος των συνθέσεων που ήξερε και είχε αποδώσει. Ακόμα περισσότερο είχε βαθιά γνώση των πιο αυθεντικών αποδόσεων και ερμηνειών των κλασσικών συνθέσεων.

Ο Selçuk ήταν μοναδικός τραγουδιστής με ευκολία να χρησιμοποιεί τη φωνή του σα μουσικό όργανο. Η κλασσική Οθωμανική μουσική, απέκτησε στον 20^ο αιώνα δύο κορυφαίους ερμηνευτές που ποτέ άλλοτε δεν είχε και που κατ’ουσία την διέσωσαν: Τον Tanburi Cemil Bey στην οργανική μουσική, και τον Münir Nurettin Selçuk στο τραγούδι. Αυτό που κατάφερε ο Selçuk ήταν να παρουσιάσει το φωνητικό αντίβαρο αυτού που έκανε ο Tanburi Cemil με την οργανική μουσική.

Αυτά έγραψε περίπου ο Bülent Aksoy στην παρουσίαση ενός CD για τη δουλειά που είχε κάνει ο Münir Nurettin Selçuk για το αρχείο του Istanbul Conservatory.

Ο Münir Nurettin Selçuk συνήθιζε να πηγαίνει και να ψέλνει στο Άγιο Όρος. Οι μοναχοί τον καλοδεχόντουσαν και του έδιναν το αριστερό ψαλτήρι. Λίγο πριν το θάνατο του, στα 1979 περίπου, βρέθηκαν αντιμέτωποι σε μια κόντρα τεριρέμ ο Münir Nurettin Selçuk κι ο Φιρφιρής, μοναχός που μόνο το παρατσούκλι του θυμάμαι από αυτά που έχω ακούσει. Σε εκείνο το παρεκλήσσι, συναντήθηκαν οι 2 από τις 3 σπουδαιότερες φωνές (αντρών) του κόσμου όλου. (Έλειπε ο Nusfrat Fateh Ali Khan!) Κι από ότι λένε κουνήθηκε ο ουρανός κι η γη...

Δυο τραγούδια του Münir Nurettin Selçuk, για να πάρετε μια γεύση:

Aheste Cek Kurekleri

Aziz Istanbul

The Texas Rangers, Notes from an Architectural Underground

2007-02-03T22:40:00.000+02:00

Μεταξύ 1951 και 1957, κάποιοι νέοι Αρχιτέκτονες – με στόχο και σκοπό την αλλαγή της Αρχιτεκτονικής Παιδείας - συγκεντρώθηκαν στη σχολή της Αρχιτεκτονικής, του Πανεπιστημίου του Texas στο Austin. Οι "Texas Rangers," όπως αργότερα ονομάστηκαν - ανάμεσα σε άλλους οι Bernhard Hoesli, Colin Rowe, John Hejduk, Robert Slutzky, Lee Hodgden, John Shaw, and Werner Seligmann – δημιούργησαν ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα άνευ προηγουμένου που αμφισβήτησε και προκάλεσε τις παιδευτικές μεθόδους της εποχής και που περιείχε σε μεγάλο βαθμό τις αρχές και τις εξηγήσεις για μια μεταμοντέρνα επανάσταση στην Αρχιτεκτονική.

Προκαλώντας τις αντίθετες με όποια πνευματική αναζήτηση (“αντι-διανοουμενίστικες”) τάσεις, τόσο της πραγματιστικής περιφερειακής παράδοσης στην Αμερική, όσο και της μοντερνιστικής – στυλ Bauhaus – παιδαγωγικής στην αρχιτεκτονική εκπαίδευση, το νέο curriculum πρότεινε ότι ένα χρήσιμο κομμάτι της αρχιτεκτονικής θεωρίας μπορούσε να προέλθει από μια συνεχή κριτική αξιόλογων κτιρίων και αρχιτεκτονικών θεμάτων κατά τη διάρκεια της ιστορίας και του πολιτισμού του ανθρώπου. Δώθηκε έμφαση στην αναπαράσταση και την οργάνωση του αρχιτεκτονικού χώρου, (σε αντιδιαστολή με τη διαδικασία της σχηματοποίησης και μορφοποίησης μόνο της μάζας του κτιρίου), μαζί με την αναγνώριση και εξέλιξη της αρχιτεκτονικής ιδέας. Ενθαρρύνθηκε και προωθήθηκε η χρήση της Gestalt ψυχολογίας για αξιολογήσεις, εκτιμήσεις και περιγραφές της αρχιτεκτονικής μορφής και του χώρου και αναγνωρίστηκε η αξία του ιστορικού προηγούμενου στη διαδικασία της αρχιτεκτονικής σύνθεσης. Αυτά λέει περίπου ο Charles W. Moore στο εισαγωγικό του σημείωμα για το βιβλίο του Alexander Caragonne “The Texas Rangers, Notes from an Architectural Underground”

Το βιβλίο εστιάζει στη χαρισματική φιγούρα του Colin Rowe, ‘του σημαντικότερου δασκάλου της αρχιτεκτονικής στο 2^ο μισό του 20^ου αιώνα’ κατά το Association of Collegiate Schools of Architecture και φυσικά στο νέο εκπαιδευτικό πρόγραμμα που εφαρμόστηκε στο Texas και που με την εκδίωξη των Texas Rangers από το Austin, εξαπλώθηκε και κατάκτησε την αρχιτεκτονική εκπαίδευση.

Ο Colin ήταν άγγλος Αρχιτέκτονας, μαθητής του Rudolf Wittkower από το Warburg Institute του Πανεπιστημίου του Λονδίνου κριτικός και θεωρητικός της γενιάς των James Stirling, Colin St. John Wilson, Robert Maxwell, και Alan Colquhoun. Σαρκαστικός και φλεγματώδης, με ευχέρεια λόγου και ικανότητες αρχαίου Αθηναίου ρήτορα, δύσκολα τα έβαζες μαζί του. Για την ακρίβεια κανένας δεν τα έβαλε μαζί του όσο ζούσε. Μετά το θάνατο του βρέθηκαν μερικοί, μερικοί. Κι αυτό γιατί έβγαζε νόημα. Ήταν στοχαστής ελεύθερος κι όσο κι αν σε εξόργιζε η προσωπικότητα του, σε κέρδιζαν οι άψογοι λογικοί του συνειρμοί.

Η πρώτη ουσιαστική κριτική παρουσίαση του μοντέρνου κινήματος στην Αρχιτεκτονική έγινε από αυτόν μέσα στις αρχές του ’40, με το άρθρο περί διαφάνειας: κυριολεκτικής και φαινομενικής. Εξαφάνισε τους “μαέστρους” του Bauhaus (Mies, Gropius, Moholy-Nagy), χωρίς να απορρίψει τους ουσιαστικούς Albers, van Doesburg, Itten, Kandinsky και Klee και αποθέωσε τον Le Corbusier. Τόσο που η σχολή που δημιούργησε μετά το Texas, μαζί με τους υπόλοιπους Texas Rangers, κόλλησε το παρατσούκλι 'Le Corb Academy'.

Κόντρα στην μετάλλαξη του μοντέρνου από τους εργολάβους, τους πολιτικούς και τους μοντερνο-φορμαλιστές, έθεσε τις βάσεις αυτού που ονομάστηκε μετα-μοντέρνο στην Αρχιτεκτονική και όταν κι αυτό έγινε στυλ και μανιέρα, έριξε το βάρος του στον αστικό σχεδιασμό και την ανάλυση του ιστορικού προηγούμενου (historical precedent). Σημαντικό πόνημα του το Collage City (1978) μαζί με τον Alfred Koetter κι άλλα του βιβλία τα: The architecture of Good Intentions (1994), As I Was Saying: Recollections and Miscellaneous Essay (1996), The Mathematics of the Ideal Villa and Other Essays (1976) και το Transparency και με τις 2 εκθέσεις του θέματος.

Ο Alexander Caragonne παρουσιάζει με καταπληκτικό τρόπο την απαρχή του κινήματος των Texas Rangers και τη μεγαλοφυία του Colin Rowe.

αμβρόσιος Прокудин

2007-01-29T16:06:00.000+02:00

Από το τελευταίο post του Αμβρόσιου ( photographer to the tsar - 29.1.07) έμαθα τον Prokudin!

Ψάχνοντας στο Internet βρήκα καταπληκτικό υλικό για τον φωτογράφο αυτό που στις αρχές του 20ου αιώνα είχε εξελίξει μια μέθοδο έγχρωμης εκτύπωσης, φωτογραφίζοντας ασπρόμαυρα με τα τρία βασικά φίλτρα (Red, Green, Blue) σε τρεις διαφορετικές διάφανες επιφάνειες και μετά αλληλοκαλύπτοντας αυτές τις εκτύπωνε με ειδικό φωτισμό κι έπαιρνε τα έγχρωμα αποτελέσματα του.
Εκτός από το πανέξυπνο κόλπο, μέσα από το έργο του, σώθηκαν εικόνες των αρχών του 20ου αιώνα με απόλυτη ευκρίνεια στην απόδοση για τη ζωή και τον πολιτισμό των ανθρώπων στη Ρωσσία.

Η πρώτη φωτογραφία δείχνει τα δικτυώματα μιας μεταλλικής γέφυρας που πρόκειται να στηθεί και η δεύτερη ένα τοπίο με στάχυα, όπου φαίνεται στις άκρες τους και η αλληλοεπικάλυψη των διαφορετικών φιλτραρισμένων επιφανειών.

Καλά τον Αμβρόσιο τον λατρεύω :-)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

Βρήκα το ψάρι που λέει o Amvro και είναι όντως καταπληκτικό έργο!

τ σ ά ι

2007-01-27T21:10:00.000+02:00

τσάι γιασεμί...

αναμιγνύουν πράσινο τσάι και άνθη γιασεμιού μέσα σε πανάρχαια σκεύη που κοχλάζουν για τέσσερεις ώρες. Τα άνθη έχουν μαζευτεί πρωί, πρωί, φυλαχθεί σε δροσερό μέρος και κατά το σούρουπο ξεκινά η ανάμειξη τους με τα φύλλα του πράσινου τσαγιού.
7 φορές επαναλαμβάνεται το βράσιμο, μέχρι να τραβήξουν τα φύλλα το άρωμα των ανθών.
κι ύστερα ξεδιαλέγονται άσπρα ανθάκια από πράσινα μυρωδάτα φύλλα ή και τα αφήνουν μαζί για ωραίο αισθητικό αποτέλεσμα, αν και τα άνθη δεν έχουν πλέον ίχνος μυρωδιάς.

ύστερα πάω και το παίρνω εγώ το τσάι από κάπου τέλος πάντων, αλλά για το αισθητικό τούτο του post από ένα παζάρι ανατολίτικο, βράζω νερό, γεμίζω τη τσαγιέρα μου και ρίχνω μια μυστική ποσότητα τσαγιού μέσα, το αφήνω τρία λεπτά και το σερβίρω σε γυάλινα ποτηράκια αγορασμένα από ανατολίτικο παζάρι και αυτά. καμμιά φορά το κάνω αλλιώς, αναμιγνύω τσάι και βραστό νερό σε άλλο σκεύος και το βάζω μετά από ανακάτεμα για ένα λεπτό στη τσαγιέρα, έτσι ώστε να μην έχει μέσα φύλλα και να μη χρειάζεται σούρωμα και να μην αλλάζει, έστω και λίγο, η γεύση...

αυτά...
τσάι λοιπόν και διάβασμα περιμένοντας τον χειμώνα...

μ ο ν ο π ά τ ι

2007-01-23T12:47:00.000+02:00

Ένας τόπος.

Ένα μονοπάτι οδηγεί σε αυτόν.

Τρεις χαρακτήρες το περπατούν.

Τρεις διαφορετικοί τρόποι προσέγγισης.

Οι χαρακτήρες είναι ρόλοι και συμβολίζουν διαθέσεις και φορτίσεις πάνω σε έναν τόπο.

Η Χήρα, μαυροφορεμένη, οδηγείται από την πορεία που έχει επιβάλλει στον εαυτό της λόγω της μνήμης του νεκρού της. Μια καθημερινή πορεία που περιέχει το άναμα μιας φλόγας στο κενοτάφιο του κοιμητηρίου και την επίσκεψη στο αρχείο μιας βιβλιοθήκης με τ’όνομα του άντρα της περασμένο σε έναν κατάλογο. Χαμένος στη θάλασσα εκείνος της άφησε κληρονομιά να περπατά το μονοπάτι δίπλα της, σε εκείνη που μισεί όσο καμμιά άλλη στον κόσμο όλο μια και της πήρε τον αγαπημένο της και τον βύθισε στο δικό της έρωτα. Είναι μια ακολουθία με συγκεκριμένους στόχους, με ίδιες παύσεις και κινήσεις, χρονομετρημένες με λόγια ιερά, κατάρες και μοιρολόγια. Κόμποι ισότιμα μοιρασμένοι και δεμένοι σ’ένα σκοινάκι... Η χήρα είναι ο Χρήστης αυτού του τόπου.

Ο Τουρίστας, νέο παιδί από κάπου μακριά, ηλιοχτυπημένος και κοκκινωπός με μακριά καστανά μαλλιά και σακίδιο, μποτάκια αναρρίχησης, κάλτσες ξεχειλωμένες και σορτσάκι, περπατά τυφλός σαν Οιδίποδας εξορισμένος. Αντιγόνη του, κάποιοι χάρτες, οδηγοί με μικρά γράμματα, περιεκτικά λόγια και ασπρόμαυρες φωτογραφιούλες και διάφορες πινακίδες με σύμβολα ξένα που κάπως τα καταλαβαίνει αλλά και χαίρεται να τα ερμηνεύει λάθος μια κι έτσι νοιώθει το νέο τόπο καλύτερα. Θα σταθεί σε αυτό το βράχο να ξαποστάσει πρώτη στιγμή, στον τοίχο του νεκροταφίου μια και όλος είναι σπαρμένος με μαρμάρινες χούφτες νερού και λίγη σκιά – από την εξωτερική του μεριά. Εδώ θα συναντήσει τη Χήρα για πρώτη φορά, θα της μιλήσει κι εκείνη θα του δείξει προς μια κατεύθυνση, χωρίς να ξέρει τι ρώτησε ο νέος αλλά γνωρίζοντας καλά τι θέλει. Το χέρι της θα ευθυγραμμιστεί με το μονοπάτι, αλλά λόγω της στροφής πιο πάνω θα καταλήξει τελικά στον εχθρό της – τη θάλασσα. Θα ευχαριστήσει, θα ρίξει νερό μέσα κι έξω του και θα κάτσει να ξεκουραστεί λίγο. Ο τουρίστας είναι ο Επισκέπτης.

Ο Ποιητής έχει ρίζα από αυτόν τον τόπο. Κοσμογυρισμένος, επέστρεψε για λίγο στο βράχο του, εκείνον που τον ενέπνευσε στα ξένα να δημιουργήσει. Κάνει περίπατο και παρατηρεί. Στον ίδιο δρόμο επέλεξε μια πορεία πάνω στον τοίχο του νεκροταφείου για να έχει πανοπτικό. Είχε στείλει παλιά χρήματα για να φτιαχτούν οι βρύσες στον τοίχο αυτό – το μόνο κάθετο όρθωμα δίπλα στο μονοπάτι που οδηγεί στον τόπο του. Εδώ συναντά και τη μαυροφορεμένη κίνηση της χήρας και τα ερωτηματικά κυκλάκια του τουρίστα. Τους κυττά, αθέατος ο ίδιος από αυτούς. Θα σκαλίσει στο μυαλό του τις διαφορές τους και αυτή εκεί την πρώτη στιγμή που οδήγησε όλες τις κινήσεις σε στάση στο ίδιο σημείο του μονοπατιού. Ο ποιητής είναι ο Παρατηρητής.

Στους τόπους, γινόμαστε χρήστες, επισκέπτες ή παρατηρητές. Τους ρόλους αυτούς τους έχουμε παίξει όλοι. Πότε πότε και όλους μαζί. Θέλει όμως να ξέρεις την πρωταρχική σου θέση κάθε φορά. Δεν έχει να κάνει με την ευχέρεια κάποιου να τα κάνει όλα συγχρόνως. Έχει σχέση με την επιλογή ενός για να ορίσουμε τον τόπο, από αυτή τη θέση.

Η χήρα όταν ήρθε κοριτσάκι νύφη στο πρώτο καπετανέικο σπίτι αυτού του τόπου, ήταν όπως κι ο τουρίστας. Την οδηγούσαν κάποιοι αλλά εκείνη τα ζούσε αλλιώς τα βήματα της τα πρώτα και χαμογελούσε. Είχε φτύσει τον κόρφο της παιρνώντας γρήγορα, χωρίς στάση, μπροστά από την “πόλη των νεκρών”. Μετά από καιρό αγνάντεψε τη θάλασσα. Έβαλε σημάδια στα ανεβάσματα και τα στασίδια της. Κέντησε και το λουλουδάκι του τόπου στα μεταξωτά της. Έγινε παρατηρητής. Κι ύστερα με μιας, όταν της έφεραν τα μαντάτα, ακούμπησε στο βράχο κι έγινε κομμάτι του. Ένα μ’αυτόν, κόλλησε πάνω του και δε ξανάβρεξε μήτε τα πόδια της στη θάλασσα. Ο βράχος έγινε ο άντρας της κι εκείνη ξέροντας το καλά, άρχισε να επαναλαμβάνει τις ίδιες κινήσεις πάνω του κάθε μέρα, να κάνει τις ίδιες παύσεις, τα ίδια γυρίσματα σα νά’ριχνε σαϊτιές στον αργαλειό και να ακολουθούσε τον αχό ενός δεκαπεντασύλλαβου.

Ο τουρίστας σαν επισκέπτης οδηγείται από σύμβολα και σημάδια. Θα τα καταγράψει όλα αυτά. Θα τα ρουφήξει να τα έχει. Η παρατήρηση για αυτόν θα γίνει στο αναμάσημα. Στη μνήμη του όταν θα έχει φύγει και θα τα ανακαλέσει όλα να τα θυμηθεί ή θα του τα ξυπνήσει ένα σκίτσο ή μια γραφή. Κι αν ο τόπος τον κάνει δικό του θα γίνει κι εκείνος χρήστης του.

Ο ποιητής έχει περάσει κι από τα άλλα στάδια και πια δύσκολα βγαίνει από το ρόλο του. Παρατηρεί και μόνο δημιουργώντας προσπαθεί να ξαναβρεί την ανεμελιά του επισκέπτη και την ειλικρινή υποταγή του χρήστη. Σε άλλους τόπους ξαναθυμάται και τους άλλους ρόλους.

Κι οι τρεις χαρακτήρες, από άλλο σημείο ο καθένας, με διαφορετική κίνηση και προσωπικούς στόχους ανακαλύπτουν έναν τόπο.

Ο τόπος δεν είναι τίποτα χωρίς το μονοπάτι.

Σε αυτό ορθώθηκε ο τοίχος του κοιμητηρίου.

Αυτό βαδίζουν οι ρόλοι για να αποδειχθούν χρήστες, επισκέπτες και παρατηρητές.

Είναι το θαυμάσιο κενό του και η πολυεπίπεδη απλωσιά του ενός μυνήματος πάνω στο άλλο σα ριζόχαρτα αλληλοκαλυπτόμενα, που κάνει αυτό να εξηγεί έναν τόπο τελικά.

Κι αν γίνει το μονοπάτι τόπος;

Κι οι τόποι, κόμποι στο σκοινάκι του;

Τότε ίσως χρειαστούμε ένα άλλο σύστημα αντίληψης του. Ένα μονοπάτι που θα εξηγήσει το μονοπάτι.

Ίσως τη σκιά του την ίδια...

t r e e

2007-01-22T00:43:00.000+02:00

A tree…
There above my head, tall and embracing and old with experience and giving nature.
There stands the tree next to my window, talking to me this windy night…
throwing his branches at my window and asking for my attention.
And I stand naked in front of your power, oh tree.
And I will come, like last night and embrace you and cry in your arms.
And I will be aroused once again and I will call you lover…

And I will breathe in your moist scent and tighten my hug till my arms get numb and drop and then I will circumnavigate around you and play the indian game of my youth and dance and you will be like fire only warmer… hotter… melting me like a little candle that I am in front of sun itself, pouring me like gold to a ring mold amidst gypsum carvings, shining me up with velvet cloth and fresh spit…

Είδα το Fountain του Aronofsky και τώρα ακούω τη μουσική του Clint Mansell και θυμήθηκα ένα παλιό μου σημειωματάριο που το κρατούσα στα αγγλικά. Έγραψε κι ο Laughing Sheep ένα σχόλιο στο προηγούμενο post μου και με έπιασε κάτι που δε ξέρω τι είναι ακριβώς αλλά που σίγουρα ήθελα να βγει εδώ στο blog μου.

25 πρώτοι # από το 1 έως το 100 & η σημασία τους

2006-12-22T22:08:00.000+02:00

 2 του ένα και του άλλου

 3 υποστάσεις ισότιμες σε όλα

 5 τούμπες θα σου κάνω να γελάσεις πολύ

 7 φορές θα το ζυμώσω μ'άλλα τόσα υλικά

11 του enteka, τα έχουμε πει αυτά

13 τυχερά κι όποιος δε τα θέλει, τα κρατώ εγώ

17 καλαμάκια (σουβλάκια) έφαγε και στάνιαρε, χωρίς ψωμάκι

19 αθλητές του handball ντυμένοι ναυτάκια

23 χρόνια έκλεισες προχθές

29 sketchbook γεμάτα σημειώσεις και σχέδια

31 ταινίες του woody allen και δεν τις έχω δει όλες

37 τρόποι να μαγειρέψεις μελιτζάνες

41 βελονιές να μη σε πιάνει το μάτι

43 δέντρα κόπηκαν χθές στο Διόνυσο βάσει Οικοδομικών Αδειών

47 τρόποι να ικανοποιήσεις το σύντροφο σου χρησιμοποιώντας μόνο τη γλώσσα σου

53 γεύσεις παγωτού

59 τραγούδια σε medley από 1 λεπτό το καθένα για την καψούρα

61 βιβλία φιλοσοφίας - βαριά πολύ

67 φωτογραφίες σου γυμνές

71 ημέρες ναυαγός

73 στιλβώματα να λάμψει ο χρυσός

79 στροβιλίσματα κι έπεσα

83 άγνωστες λέξεις σε μια παράγραφο

89 αυτοκινητάκια matchbox από παλιά σε ένα μπαούλο μέσα

97 ανάσες κι έχεις κοιμηθεί

ο ένας και ο άλλος

2006-12-21T00:14:00.001+02:00

mauve σύγχιση

2006-11-26T13:55:00.001+02:00

Another Modern:

2006-10-31T20:32:00.000+02:00

The Post-War Architecture and Urbanism
of
Candilis-Josic-Woods

The habitat is above all an environment where man lives. Living solitary or living jointly. The myth of individual habitat, in opposition to collective habitat, demonstrates confusion and ignorance.
Habitat is always collective, habitation has to be individual at all times.
Different forms of structures and groupings of habitations should not be confused with the notion of habitat.

Georges Candilis, 1968

ΟΙ 11 ΟΥΤΟΠΙΕΣ ΤΟΥ 11

2006-10-29T20:36:00.000+02:00

11 τόποι, χώροι, καταστάσεις που σίγουρα έχουν περάσει από το μυαλό του enteka, σε μια προσπάθεια σκιαγράφησης ενός αγαπημένου μου blogger.

01. Ο κατάλογος των καταλόγων. Το index των index. Με Borghesιανή διάθεση και γεύση Perek με μπόλικο Calvino. Για να έχει ο enteka να διαλέγει ενδεκάδες.

02. Το μουσείο των συσχετισμών. Χώρος έκθεσης συναισθημάτων και έργων τέχνης και όχι μόνο, όπου με τη βοήθεια της τεχνολογίας θα μπορεί να δένονται σε ενότητες, φαινομενικά άσχετα και ασύνδετα θέματα.

03. Η βιβλιοθήκη της λήθης. Τόπος για format σκληρών δίσκων – εγκεφάλων που τα έμαθαν στραβά τα πράγματα, λόγω κακού εκπαιδευτικού συστήματος και πολιτικής ασυδοσίας. To ginseng της γνώσης κατά μια άλλη έννοια, όπου προετοιμαζόμαστε όλοι για νέες εμπειρίες που θα έρθουν, καλύπτοντας ή και σβύνοντας προκαταλήψεις, μεροληψίες και κακούς προϊδεασμούς μας.

04. Το περίπτερο της γνώσης. Ακολουθεί την παραπάνω βιβλιοθήκη, είναι ένας τόσος δα μικρός χώρος και εκεί με την αγορά αγαθών όπως τσιγάρα και καραμέλες, σοκολάτες και γαριδάκια, εφημερίδες και περιοδικά, τσίχλες και στυλό, θα λαμβάνει όποιος έχει ακολουθήσει την λυτρωτική προηγούμενη διαγραφή, τη γνώση. Μπορεί να λειτουργήσει και σαν κομμωτήριο ή μπακάλικο αλλά με άλλα αγαθά. Εξαρτάται από τις διαθέσεις του enteka. Πάντως σε αυτά κανείς έρχεται αντιμέτωπος με φιλοσοφικό παστέλι, το θεώρημα του μπρόκολου και φαινομενολογικές ανταύγιες.

05. To café των ποιητών. Σε μια έκδοση ala Cocteau. Με μυρωδάτους καφέδες και τσάγια με γεύσεις καταπληκτικές, μελωμένα κρασιά και ερεθιστικά cocktail, με λικέρ και αψέντι και βότκα και ουίσκι, καλλιτέχνες και ποιητές, μουσικούς και αρχιτέκτονες, επιστήμονες του λόγου και της εφευρετικότητας με σοφούς επαίτες και πανέμορφα γκαρσόνια, με ιδιοκτήτρια μια Δήμητρα κι έναν Μάρκο, γάτο μερικές φορές αλλά κι άντρα που έκανε φυλακή κάποιες άλλες.

06. Το post των 11 χαμένων ευαισθησιών:

01. Το να πίνεις τσάι και να συζητάς.

02. Το να αποδέχεσαι τα λάθη σου.

03. Το να ζητάς ειλικρινά συγνώμη.

04. Το να φροντίζεις τα λουλούδια στο μπαλκόνι σου ή τον κήπο της γιαγιά σου.

05. Το να δίνεις τη θέση σου στο λεωφορείο και στο τρένο, σε όσους την έχουν περίσσοτερο ανάγκη από εσένα.

06. Το να χαμογελάς.

07. Το να καλωσορίζεις τους νέους γείτονες σου.

08. Το να μοιράζεσαι τη γνώση ονομάζοντας την πηγή και παραπέμποντας σε αυτή.

09. Το να υποστηρίζεις το δίκιο των άλλων.

10. Το να μετράς τα αστέρια.

11. Το να δίνεις φαγητό και χάδι σε ένα αδέσποτο ζώο – σε καθημερινή βάση.

07. Οι 11 μετενσαρκώσεις του 11 – προηγούμενες & επόμενες.

01. Ο δημιουργός του Βασιλικού Παιχνιδιού της Ουρ.

02. Ο Μέγας Αρπηδοναύτης του 1^ου Βασιλείου στην Αίγυπτο.

03. Ο βοηθός και προσωπικός οικονόμος του Αρχιμήδη.

04. Ο βιβλιοθηκονόμος – γραμματικός από το ποίημα του Καβάφη.

05. O Francis Bacon.

06. Ένας εκ των Ναϊτών Ιπποτών.

07. Ο Mendeleyev, δημιουργός του περιοδικού πίνακα των στοιχείων της Χημείας.

08. Ένας από τους δίδυμους αδερφούς McWhirter (Alan Ross ή Norris) συνιδρυτών του Guinness World Records.

09. Ο 11.

10. Ο 13.

11. Ένας από τους πρώτους ανθρώπους από τη γη που επισκέπτεται τον Σείριο κι ανακαλύπτει ότι όντως υπάρχουν παιδιά εκεί.

08. Η κοινωνία των bloggers σε real τόπο ή η Nova Atlantis του 11. Μια μίξη της blogόσφαιρας με την ιδανική πολιτεία του 11.

09. Το ενδεκαδικό σύστημα μέτρησης. Σε αντιπαράθεση και σύγκρουση με το δεκαδικό και δεκαεξαδικό σύστημα καθώς και με το δωδεκαδικό, το σύστημα μέτρησης του 11, δίνει στον μικρότερο φυσικό αριθμό μετά το 10 και πριν το 12 την ευγένεια του μυστηρίου στους μονούς αριθμούς. Ο 5^ος κατά σειρά πρώτος αριθμός έρχεται και δένει με τον αμέσως επόμενο του τον 13 και μαζί ερωτευμένοι προσπαθούν να εξηγήσουν το σύμπαν.

10. Οι 11 παραινέσεις του 11.

01. Να μοιράζεσαι πληροφορίες και γνώση.

02. Να δίνεις credit.

03. Να συναγωνίζεσαι.

04. Να ερωτεύεσαι.

05. Να σπουδάζεις.

06. Να έχεις φίλους.

07. Να τιμάς τους δασκάλους σου.

08. Να έχεις άποψη.

09. Να παίρνεις θέση.

10. Να αγαπάς.

11. Να χαμογελάς.

11. Το μαγικό κουτί του 11. Μια υπερκατασκευή ελάχιστων διαστάσεων, με άπειρη μνήμη και δυνατότητες διαχείρισης πολύπλοκων εφαρμογών σε σχέση με τη μουσική, τον κινηματογράφο, την τέχνη και το θέατρο. Τέτοιου επιπέδου και δυναμικής που να θυμίζει τη μηχανή του χρόνου. Να το χρησιμοποιείς και να είσαι live στο Woodstock, στην cinecita του ’60, στο maison de verre στο Παρίσι του ‘30 και στη Broadway κάπου ανάμεσα.

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε ένα από τα πιο αγαπημένα μου blog και στον enteka φυσικά που το γράφει. Ήθελε περισσότερη δουλειά όλο αυτό, αλλά κάτι βγήκε και ήθελα να το μοιραστώ. Στην προσπάθεια να του δώσω αυτή τη μορφή συνειδητοποίησα πόσο δύσκολα είναι τα εγχειρήματα του 11 και πόσο εύκολα τα κάνει να φαίνονται.

Youssef Khalil Mauve Talib - παραμύθι για τον Υ.Κ.Μ.Τ.

2006-10-24T20:49:00.000+03:00

Ο Youssef Khalil Mauve Talib,
Ο βασιληάς των Αράβων ήταν πανέμορφος και ποιητής
γεμάτος τραγούδια αγάπης.

Οι γυναίκες των αγαπούσαν με τέλεια απελπισία.
Όλοι τον αγαπούσαν,
αλλά ήρθε μια νύχτα και τον άλλαξε οριστικά.

Άφησε βασίλειο και οικογένεια,
φόρεσε ρούχα δερβίση
κι άρχισε να γυρνοβολά από χώρα σε χώρα...

Πάει! Η αγάπη διέλυσε το βασιλικό εαυτό του
και τον έφερε στο Ταμπούκ, όπου δούλεψε για λίγο φτιάχνοντας τούβλα.
Το μαθαίνει ο βασιληάς του Ταμπούκ, τρέχει μέσα στη νύχτα να τον βρει...

"Βασιληά των Αράβων, όμορφε Ιωσήφ,
ηγέτη δυο αυτοκρατοριών, της μιας μ'εκτάσεις, της άλλης με τη λάμψη γυναικών,
τιμή μου αν συναινούσες να μείνουμε μαζί. Βασίλεια άφησες πίσω σου γιατί πεθύμησες τα παραπάνω..."
Έλεγε, έλεγε ο βασιληάς του Ταμπούκ επαινώντας τον Youssef Khalil Mauve Talib,
μπλέκοντας θεολογία και φιλοσοφία.
Ο Youssef Khalil Mauve Talib σιωπούσε...
Ξάφνου σκύβει και κάτι λέει στο αυτί του βασιληά και...
Πάει! Πάει και ο δεύτερος βασιληάς γίνεται δερβίσης.

Βγήκαν από την Πόλη χέρι χέρι,
δίχως βασιλικά στολίδια, μήτε και θρόνο.

Αυτά σου κάνει η αγάπη! Για τους μεγάλους είναι σα μέλι,
για τα παιδιά είναι σα γάλα.

Κι έτσι πλανήθηκαν στην Κίνα και τρέφονταν σα δυο πουλιά.
Και βέβαια σπάνια μίλαγαν λόγω της σοβαρότητας του μυστικού που γνώριζαν.

Το μυστικό της αγάπης αν ειπωθεί ανέμελα ή πάνω σε θυμό
παίρνει με μια σπαθιά κεφάλια χίλια!
Ένα λιοντάρι αγάπης νέμεται τη βοσκή της ψυχής καθώς το γιαταγάνι αυτού του μυστικού πλησιάζει.
Είναι ένας θάνατος καλύτερος από χίλιες ζωές.

Κι έτσι αυτοί οι βασιληάδες μιλούσαν χαμηλά. προσεκτικά...
Ο θεός ξέρει τι είπανε.
Λέγανε λόγια ανείπωτα στη γλώσσα των πουλιών.

Youssef = Ιωσήφ, όνομα προφήτη
Khalil = όμορφος
Mauve = μωβ
Talib = αναζητητής (της Αλήθειας)

από το "Μικρό Απάνθισμα από την Ποίηση του Ρουμί" σε απόδοση Β. Ναχμία
με αλλαγές στο όνομα και λίγο στις λέξεις και στο ρυθμό,
και με ανάγκη να δουλευτεί και άλλο για να νανουρίσει τον Youssef Khalil Mauve Talib,
τον Υ.Κ.Μ.Τ. δηλαδή

MAUVE = #E0B0FF

2006-10-21T03:16:00.000+03:00

Hex triplet #E0B0FF

}

#description {

margin:0 5px 5px;

padding:0 20px 20px;

border:1px solid #222;

border-width:0 1px 1px;

font:78%/1.4em "Trebuchet MS",Trebuchet,Arial,Verdana,Sans-serif;

text-transform:uppercase;

letter-spacing:.2em;

color:#E0B0FF;

}

.post-title {

margin:.25em 0 0;

padding:0 0 4px;

font-size:140%;

line-height:1.4em;

color:#E0B0FF;

}

visionary projects of the '60s and '70s

2006-10-13T12:16:00.000+03:00

e x i t
u t o p i a

p r o v o k e

a l w a y s

2006-10-08T03:26:00.000+03:00

remember
to
doubt

insearchofaUTOPIAofthepresent

2006-10-08T03:22:00.000+03:00

mauve munch screams

2006-10-06T19:43:00.000+03:00

μια κραυγή.
μια στριγγλιά καλύτερα.
θα πάω βόλτα
να βγάλω
τα σωθικά μου
σε μια φωνή.

για καλό είναι τώρα
:-)

μνήμη χωρογραφίας

2006-10-06T18:43:00.000+03:00

Γάλα γλυκό με μέλι και ψωμί για πρωϊνό
και χίλιες δυο ερωτήσεις, να πνιγείς σχεδόν,
του μικρού. πάντα περίεργου για όλα,
κι ανυπόμονου. για όσα φέρνει ο καιρός...
μια στιλετιά που απλώθηκε στα γένεια του,
άσπρη, 'κείνη τη μέρα, ακόμα κρατεί.

Το γαϊτανάκι μαζί στο υπόγειο, πρώτη φορά,
στους όρνιθες γεμάτη ασφυκτικά η επίδαυρος,
χάδι και χειροκρότημα και χατζιδάκις και χρήστου
στους πέρσες να γυρνοβολούν μανδύες γερόντων
που μοιρολογούν. γκολντόνι στην οδό κυκλάδων
πρώτη φορά που τούβλο και τσιμέντο έτσι μου μίλησαν

κι αποφάσεις κι εξομολογήσεις και συνομωσίες μικρές
ξαδέρφων. Όπως τότε στα κλεμένα αμύγδαλα
και στα γλυκά ροδάκινα. που ψάχναμε να βρούμε τη χαμένη βέρα
της μάνας μου στα βότσαλα της παραλίας.
Έτσι μου το συμβούλευσες να φύγω. νά'χω εγώ
τουλάχιστον ελεύθερη ζωή απ'τους δυο.

να πας μακριά να βρείς ιθάκη. Τούτη που μας
καρφώσαν ειν'κενή. Θα την'εβρείς
με πύργους πέτρινους, λίμνες, ποτάμια, δάση κι άρωμα σφενδάμου.
σε φόντο μωβ. Εκεί θα μάθεις του γραφίτη το φθαρτό,
μαζί του κόσμου την παροδικότητα, του σύμπαντος όλου
την προσωρινή γιορτή. εκεί όμως...

...εδώ δε θα πατήσεις. θά'μαι εγώ
διακοπές εδώ. κανά χορό να χαίρονται τα σόγια.
εδώ όποτε θες τη μάνα σου, που κλαίει.
αλλά εσύ εκεί με εφόδια αρχαία
τη κινησιά του κύκλου, της ευθείας τη γραφή, να συναντιούνται
και να κάνουν όπως τα χωρογράφησες εσύ

...........................................................................

κ λ ι σ έ . . .

2006-09-26T18:35:00.000+03:00

να βουτήξεις από ψηλά στο μαύρο-μπλε της θάλασσας,

να αγκαλιάσεις έναν πλάτανο ή μια εληά,

να χαζέψεις τον ουρανό μια νύχτα καλοκαιρινή δίχως φεγγάρι μακριά από τα φώτα της πόλης,

να χαϊδέψεις τη χαίτη ενός αλόγου,

να ελευθερώσεις ένα ψάρι στο νερό που σπαρτάρησε στα χέρια σου,

να ξεδιαλέξεις λευκά βότσαλα,

να ανακατέψεις νερομπογιές για να βγάλεις το μωβ και το μελιτζανί,

να τρέξεις το χέρι σου σε παληό βελούδο καναπέ στο πατρικό σου σπίτι,

να ουρλιάξεις κάπου μακριά από τους ανθρώπους ή και κοντά τους,

να μαγειρέψεις για τους αγαπημένους σου,

να κρυφακούσεις λόγια έρωτα ενός ζευγαριού,

να μυρίσεις ένα λουλούδι δίχως να το κόψεις,

να κολυμπήσεις σε λίμνη με κρυστάλινο νερό,

να γευτείς φρέσκο χιόνι πάνω στο βουνό,

να τρέξεις γυμνός σε μια παραλία,

να υπηρετήσεις τον αγαπημένο σου χωρίς να νοιάζεσαι για τη δικιά σου ικανοποίηση,

να αποστειρώσεις το τραύμα ενός συνανθρώπου σου ή ενός ζώου,

να ονειρευτείς το μέλλον των φίλων σου,

να ακούσεις έναν γέροντα να σου μιλάει για ώρα για τα παλιά,

να χορέψεις σε κύκλο με άλλους ανθρώπους σε γάμο και χαρά,

να αφηγηθείς μια ιστορία, ένα μύθο, κι ένα παραμύθι σε παιδιά,

να κάνεις ποδήλατο χωρίς χέρια στο τιμόνι,

να ................

s.andrea_mantua

2006-09-17T14:55:00.000+03:00

Leon Battista Alberti

πεπρωμένο I

2006-09-12T21:10:00.001+03:00

devoted with devoutness

2006-09-11T02:21:00.000+03:00

Awwal be-hezâr lotf be-nvâkht marâ,
Akhar be-hezâr qûsseh bo-ghdâkht marâ.
Chon mohreh-é mehr-é khish mi-bâkht marâ,
Chon man hameh ô shodam, bi-yandâkht marâ.

Με χίλιες καλοσύνες με πρωτονοιάστηκε,
Μ’αγωνία χιλίων ειδών ύστερα με τιμώρησε.
χάντρες με θέλησε παιχνίδι του έρωτα Του
Και, όταν χάθηκα μέσα Του, με βρόντηξε μακριά.

M a u v e

2006-09-05T15:43:00.000+03:00

Το μωβ είναι η πρώτη συνθετική χρωστική ουσία ανιλίνης.

Το ανακάλυψε τυχαία ο χημικός Sir William Henry Perkin, στα 18 του (δεν ήταν τότε Sir), το 1856, στην προσπάθεια του να φτιάξει τεχνητή κινίνη!

Την ονόμασε Μωβεΐνη (Mauveine) ή αλλιώς ανιλινικό πορφυρό (aniline purple).

Το χημικό της όνομα είναι: 3-amino-2,±9-dimethyl-5-phenyl-7-(p-tolylamino) phenazinium acetate. Ο τύπος της είναι C₂₆H₂₃N₄⁺X^- (mauveine A) και C₂₇H₂₅N₄⁺X^- (mauveine B).

Το μωβ εκτός από το πρώτο συνθετικό χρώμα είναι ίσως το πιο σημαντικό που ανακαλύφθηκε στο σύγχρονο δυτικό πολιτισμό και την βιομηχανική επανάσταση. Αυτό υποστηρίζει ο Simon Garfield στο βιβλίο του Mauve: How One Man Invented a Color that Changed the World (2000). Ο Garfield θεωρεί ότι η τυχαία ανακάλυψη του χρώματος μωβ από τον William Perkin και μια μέθοδος του για μαζική παραγωγή του χρώματος, απογείωσαν το ενδιαφέρον για το ερευνητικό έργο των χημικών και την βιομηχανική παραγωγή και εφαρμογή του έργου αυτού.

"Mauve led to new crimsons, violets, blues and greens and earned its inventor a fortune. But its importance extended far beyond ball gowns. Before mauve, chemistry was largely a theoretical science. After it, science created huge industries and the impact of the new colour had fundamental affects on the development of explosives, perfume, photography and modern medicine." Simon Garfield 2000

Λίγα χρόνια μετά, το 1862, η νεαρή τότε και λεπτούλα ακόμα Βασίλισσα Βικτωρία του Ηνωμένου Βασιλείου, εμφανίζεται στο Royal Exhibition με μωβ μεταξωτή τουαλέτα. Κι αμέσως το μωβ γίνεται μόδα. Τόσο μόδα που τα nineties του 19^ου αιώνα, παίρνουν το όνομα Georgian "Mauve Decade".

"Ordinary women always console themselves. Some of them do it by going in for sentimental colours. Never trust a woman who wears mauve, whatever her age may be. It always means they have a history." Oscar Wilde 1891

Το μωβ κατόπιν αντικαθίσταται από νέα χρώματα. Περνάει μια κάμψη. Γίνεται συνώνυμο της εκκεντρικότητας, της μελαγχολίας, του φόβου, του κινδύνου, ακόμα και του θανάτου!

Γίνεται όμως και ηλιοβασίλεμα. Δεν είναι πια βιολετί ή πορφυρά τα κατεβάσματα του ήλιου, αλλά το απανάμεσα τους. Μωβ! Κι αυτό το χρώμα επιλέγει και το Hollywood στο technicolour του για αυτά.

Η μόδα δε θα ξεχάσει το μωβ. Ο Balenciaga στην αρχή του 2^ου μισού του 20^ου αιώνα και ο Yves-Saint-Laurent τη δεκαετία του ’80 θα το ξανακάνουν κυρίαρχο. Πάλι σε έκδοση βραδυνού ενδύματος.

Δύσκολο να φορέσεις μωβ. Δυσκολότερο από αυτό μόνο το κόκκινο. Θα τα καταφέρουν (και στα 2) ελάχιστες από τις μεγάλες ντίβες: Μαρία Κάλλας, Μελίνα Μερκούρη, Κατρίν Ντενέβ, Γκρέις Κέλλυ.

Στα λατινικά το μωβ είναι “malva” κι έχει σχέση με το χρώμα της μολόχας. Στα ελληνικά το μωβ γράφεται μοβ αλλά δε μου αρέσει αυτό το γράψιμο και είναι κατά κάποιο τρόπο ισότιμο με το μενεξεδί που το αγαπώ πολύ.

Μωβ λοιπόν.

Μωβ είναι το σάλι της θείας μου της Ελένης. Της αδερφής της μαμάς μου που με κρατούσε όταν διασκέδαζαν τα βράδια οι γονείς μου. Το σάλι το έφτιαξε η θεία όταν ήμουν 7 χρονών. Αστεία δουλειά για την τέχνη της. Ήταν υφάντρα ανυπολόγιστων δυνατοτήτων και ακρίβειας. Το σάλι αυτό το ξεκίνησε ένα βράδυ που μου έκανε «παρέα». Το σχεδιάσαμε μαζί. Είχε χοντρή πλέξη, τρίγωνο σχήμα και ανοίγματα σε ισομοιρασμένα ρομβοειδή διαστήματα σε διαγώνια φορά. Τα ανοίγματα γέμιζαν με πολύχρωμα λουλουδάκια. Εγώ τα έβαλα στη θέση που είναι. Μ’έβαλε η θεία να το κάνω. Ήταν το πρώτο κοινό μας project... Το είχα για χαμένο αλλά βρέθηκε και το έχω πια δίπλα στο κρεβάτι μου.

Μαύρη τουαλέτα satin με ένα κεντημένο μωβ μεγάλο λουλούδι φορούσε κι η μάνα μου σε κάποιο γάμο. Δε θυμάμαι το γάμο αλλά τη μαμά μου τη θυμάμαι. Ήταν ομορφότερη από όλες και ήθελαν να μάθουν το σχεδιαστή και πότε πήγε στο Παρίσι και πόσα πλήρωσε για εκείνο το θεϊκό ένδυμα. Εκείνη δεν είπε, χαμογέλασε και λίγο ντράπηκε γιατί το είχε ράψει μόνη της... Δε θα την πίστευαν ότι κι αν έλεγε. Τόσο όμορφο ήταν πάνω της.

Μωβ ξέρασε ένα αγαπημένο μπλε μπλουζάκι μου. Βγήκε η ματζέντα, θα το έπλυνα και σε λάθος βαθμούς, ήταν και φτηνό, αλλά έγινε καταπληκτικό. Τό’χω ακόμα.

Μωβ έχω κι ένα παντελόνι “στρατιωτικό” με τσέπες στα πλάγια χαμηλά. Είναι εργασίας και το βάζω επιλεκτικά στη δουλειά, όταν αποφασίζω να λερωθώ…

Μωβ ήταν και η φουντίτσα που φορούσα στο καπέλο αποφοίτησης μου. Το χρώμα της σχολής μου. Της alma mater μου.

Μωβ είναι επίσης, σας το λέω κι εγω (:-P), τα πιο όμορφα βασιλέματα του ήλιου εκεί ανάμεσα στο πορφυρό και το βιολετί με πορτοκαλί και κίτρινες ανταύγιες!

Μωβ έμοιαζε και το χρώμα του αίματος στις φλέβες του, μέσα από το λευκό του δέρμα…

Μωβ είναι ένα χρώμα που αγαπώ. Αγαπώ και το μελιτζανί - το aubergeen, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

β ό λ τ α

2006-08-29T23:52:00.000+03:00

ανασηκώθηκα να βάλω το πουκάμισο
να κάτσει
πρώτο στη θέση του οδηγού.
να μη τσαλακωθεί.
άνοιξα τα 3 πρώτα του
κουμπιά.
ελευθερώθηκαν γιορντάνια
η μπλε μου η χάντρα
ο σταυρός
κι ο κύκλος με τα σύμβολα γραφής.

κατέβασα το παράθυρο
άναψα τσιγάρο
έβαλα nuretin να παίζει
και ξεκίνησα τ'αμάξι...

πέρασα πάνω
από τα γνώριμα των ποδιών μου,
μπροστά
από τη τζαμαρία με τα τρενάκια,
το περίπτερο του άγγελου
κάτω
από το μπαλκόνι του δημήτρη...

ήδη με είχε συνεπάρει
η μουσική,
έμπαινε τώρα το aziz istanbul
κι εγώ μαζί του
είχα διακτινιστεί στην Πόλη
του '30
όχι κανάς σπουδαίος...
σωφέρ
με καπέλο
να περιμένω τον εφέντη
και να ακούω
τ'αηδόνι καλύτερα έξω
παρά μέσα
μια και πού
τοίχοι
ν'αντέξουν το εύρος της φωνής

ψέλισα λίγο τα λόγια
του τραγουδιού
και βγήκα στο μεγάλο δρόμο.

βράδυ
γλυκό βράδυ
σκοτάδι ζεστό
δίχως φεγγάρι
μ'άστρα πολλά
περισσότερα στο κάθε ξεμάκρισμα
απ'την πόλη.

στα 32 δευτερόλεπτα
του ανεβάσματος
τό'χα φτάσει 195
μ'όλα τα παράθυρα ανοιχτά
και στην ελεύθερη πτώση
τ'άφησα απ'το γκάζι
κι έπεσε μόνο του
κι έμεινα στη μεσαία
να παρατηρώ
τις άσπρες γραμμές
δεξιά κι αριστερά
να προσπαθούν να συγκλίνουν
και να ακούω χειροκροτήματα

βγήκα δεξιά
και σταμάτησα σ'έναν έρημο
χωματόδρομο.
πάτησα χώμα
κι ακουγόταν
το Sοyle Sevgili.

ήθελα να κλάψω
τόσο παράπονο
δεν τα κατάφερα
κιχ δεν έβγαλα
δεν ήξερα που ήμουν
είδα κάτι σκουπίδια
και κατάλαβα

μύρισε γιασεμί
θυμήθηκα ένα βαρύ φιλί
άσχετο
από άλλον
πιο παλιά.
χαμογέλασα
γιασεμί και φιλί
νά'ναι το ίδιο
το ένα να φέρνει τ'άλλο...

λίγο πιο κάτω βρήκα μια γέφυρα
κι έκανα αναστροφή.
σταμάτησα και την κασέτα
κι έπιασα ράδιο.
ήθελα να ακούσω τη γλώσσα μου
έπεσα πάνω
στη λίτσα
"νύχτα στάσου"
κι έβαλα
τα κλάματα

01-ιστορία φανταστική-Οικία Ευριπίδη

2006-08-28T21:02:00.000+03:00

...σα ρόδι που έσπασε για γούρι, άνοιξε ο αρχαίος κουμπαράς...

Αθήναι, 1843

Στα χρόνια του Όθωνα, βαυαροί αρχιτέκτονες, τοπογράφοι και αρχαιολόγοι, πολεοδόμησαν, χαρτογράφησαν κι ανέσκαψαν τον τόπο των ονείρων κάθε ρομαντικού δυτικού της εποχής τους. Έψαξαν να βρουν σημαντικά κτίρια και θεμέλια – ότι είχε απομείνει από την αρχαιότητα. Ότι είχε σωθεί από τις καταστροφές των χριστιανών και των μουσουλμάνων τα τελευταία 1500 χρόνια.

Μέσα στη μεγάλη τους χαρά, πολλές φορές λάθεψαν. Αστόχησαν στα σπίτια μεγάλων στρατηγών, φιλόσοφων και ποιητών. Αστόχησαν και στο σπίτι του Ευριπίδη. Βρήκαν μια πλάκα – σφήνα καλύτερα, μια μονοκόματη ατόφια κοτρώνα από σιδερόπετρα που τριγύρω κανένα νταμάρι δε βγάζει, με διαστάσεις ικανές να ορίσουν κάλυψη 500 και τετραγωνικών μέτρων και επίπεδο που θα το ζήλευαν και οι δρόμοι της Αγίας Πετρούπολης, εκείνη την εποχή – 20 μέτρα κάτω από τη γή, αλλά στην ουσία μόνο 2 γιατί είχε καλυφθεί από ένα λοφίσκο (τούμπα το έλεγαν οι ντόπιοι), που αυτό άλλωστε τους έκανε να ξεκινήσουν και την ανασκαφή. Τι ήταν να βρουν σκαλισμένο εκεί το όνομα του μεγάλου τραγικού, τους έδωσε και τον τόπο της οικίας του. Εκεί κοντά στο σημερινό Μαρούσι.

Με ενθουσιασμό, εργοδότη έναν γερμανό φιλέλληνα και έμπνευση τη δουλειά του Schinkel, ο νέος και πολύ όμορφος Otto Hirschfeld, αρχιτέκτονας και φιλέλληνας και ο ίδιος, ανέλαβε να συνθέσει, απεικονίσει και κατασκευάσει ένα αρχοντικό – μια έπαυλη – πάνω σε αυτό που οι ειδικοί είχαν ορίσει ως την οικία του τελευταίου μεγάλου τραγικού...

Εκεί έστεκε μέχρι χθες ανάμεσα στο σημερινό Μαρούσι και το Χαλάνδρι. Στα όρια τους που μια από τη μια και μια από την άλλη της Κηφισίας έχει κατά καιρούς στηθεί κι ένα λούνα παρκ με όνομα πουλιών...

Αθήνα, 2004

Η γεωτεχνική μελέτη αποκάλυψε αργιλικό υπέδαφος.
Η άδεια κατεδάφισης βγήκε. Ακολούθησε και η οικοδομική άδεια.
Μετά άρχισε να βρέχει... Αναβολή στην αναβολή η κατεδάφιση δεν έγινε.
Έξι μήνες και δεν είχε γίνει.
Μονάχα έβρεχε.
Το νερό προχώρησε κάτω από το αργιλικό υπόστρωμα.
Φούσκωσε τη γη…
Το περήφανο αρχοντικό, σάλπαρε τρικάταρτος «Ολλανδός».
Σε μια μέρα σηκώθηκε 2 μέτρα και 20 πόντους ψηλά, μαζί με τα θεμέλια του.
Κορυφή ενός κύματος, ξεσήκωσε σε μια εβδομάδα την άσφαλτο που κάποτε ήταν δρόμος με όνομα μπροστά του και διένυσε 20 μέτρα!
Ούτε μια ρωγμή δεν είχε δημιουργηθεί στο παλαιό σπίτι.
Στερεωμένο πάνω σε αρχαία πλάκα μεγαλιθική, χτισμένο με θυσία κι ευλογημένο μέχρι κι από παπά, δεν είχε ερινύες να το κυνηγούν, μήτε και τύψεις γι’αυτά που σάρωνε στο διάβα του...
Σα να είχε σχέδιο εκπονημένο για πολλά χρόνια σοβαρό, έστριψε κι άρχισε ένα slalom ζικ ζακ με την Κηφισίας σις στο κεμπάπ του...

Έψαχνε κάτι σημαντικό...

Μέχρι τον ερυθρό σταυρό του πήρε επτάμισυ μήνες να φτάσει, αλλά στη τροχιά του παρέσυρε τ’ακόλουθα:
Τα village center και τα βωβοκτίρια μπροστά τους. Τσαλαπάτησε μαζί και τους θεατές μεσημεριανής προβολής ιστορικής ταινίας αμερικανικής παραγωγής καθώς και τον εγωϊσμό μηχανικών πολιτικών οδήγησης ολκής...
Το κέντρο τύπου των ολυμπιακών αγώνων κι όλο το καλατραβαλίκι του σταδίου. Εκτός από την αλάνα με το χωματάκι.
Τη φάτσα του Υγεία και τους 14 αγιοστρατίτες χαλανδρίου και νέου ψυχικού.
Τους ψηλούς φράκτες της φιλοθέης και του παλαιού ψυχικού μαζί με κάτι ψιλομύτικες επώνυμες αρχιτεκτονιές, καθώς κι όλη τη μάντρα του κολλεγίου, και το νέο τους κλειστό γυμναστήριο.
Το φάρο όλο, συμβολικά...
Ότι corporate image κτίρια άλλων εκτός των προαναφερθέντων – αυτά με τα γυαλιά που αντανακλούν τον ήλιο και το καλοκαίρι από 45^ο ανεβαίνει η θερμοκρασία στους 57^ο βαθμούς κελσίου - τα πήρε και τα έκανε μπάζα μεμιάς.
Το γηροκομείο τη γλύτωσε, κι ο Δαναός, αλλά όλα τα απέναντι τα λιάνισε κανονικά...

Έστριψε κι άρχισε να ανηφορίζει ξανά προς τα βόρεια – δεν είχε βρει αυτό που έψαχνε κι είχε μπει και για τα καλά στο δήμο αθηναίων...
Του σφύριξαν κιόλας πως η οικία Αισχύλου στο μεταξουργείο είχε ήδη ακολουθήσει το παράδειγμα της και εμβόλιζε εκείνη ακριβώς τη στιγμή τη μητρόπολη αθηνών, αφού σε όλη την ερμού και την μητροπόλεως είχε αφήσει μόνο το μαγαζάκι του κυρ χαράλαμπου, το θανάση με τα κεμπάπ, την πλατεία αβυσσηνίας κι έναν χαλεπατζή από τα παλιά, όρθια...
Στην ανηφόρα για τον στόχο της η έπαυλη που έκτισε ο νέος γερμανός, φιλλέλην κι όμορφος Otto Hirschfeld, διέλυσε την ισραηλίτικη πρεσβεία, κατέριψε 3 μαχητικά του πολέμου των 6 ημερών – κρυμένα για παν ενδεχόμενο, ισοπέδωσε μαγαζιά με πλακίδια τοίχου και δαπέδου, μια πράσινη τράπεζα παπάδων την έκανε χαλί, κι έστριψε εκεί δεξιά σαν ακριβό λαγωνικό που ξετρυπώνει πέρδικα στην οδό Εθνικής Αντιστάσεως.
Διόλου συνεπαρμένη (η έπαυλη) από τη συγκίνηση που πλησίαζε στο τέλος, αφάνισε όλη τη vodafone, πρεσβείες ιαπωνίας και κάτι άλλων ψιλών, κατοικία γερμανού πρέσβη, κτίρια γραφείων ενός ολλανδού και κάτι άλλων ψιλών, την αντιπροσωπεία της Porsche και μια ψαροταβέρνα που χρεώνει 400 ευρώ για δείπνο 5 με 2 ψάρια, σαλάτες και κρασιά...

Διέσχισε τα σίδερα απαλά, σα νάτανε χορεύτρια ιδανικιά
κι ήρθε και στρώθηκε γλυκά μπροστά απ΄την οικία καλουτά...

Εξαιτίας της ρίμας πισογύρισε, οπότε ας τα πω σωστά...
Μπήκε στο δρόμο για την πλατεία
Πάτησε εκεί που άλλοτε rollroyούσαν βασιλιάδες σε ανοιχτό chinnoise, τραβώντας με ηθοποιούς για το μέγαρο της δούκισσας να παίξουν κινηματογράφο. Πορνό μαλακό με δόση foot fetish εξαδακτύλου κληρονομικό.
Χαιρέτησε φαντάσματα - 2 βίλλες φίλες της παλιές - πολυκατοικίες πια,
διάβηκε αέρινα την Καραολή & Δημητρίου σιγανά
κι άναψε στη μνήμη τους κερί, στον αη νικόλα νά’χουν συντροφιά...

19 μήνες μετά
απ’την ανάσταση της για να ξαποστάσει
στάθηκε σε μιαν οδό, εμπορική, στην Χαϊμαντά
βιτρίνες να απολαύσει...

Την περίμενε εκεί πλήθος κόσμου με χαρά.
Την περίμενε ο Le Corbusier, ο Ξενάκης και ο Τεν τεν.
Επίσης ο Ταρζάν, ο Τατί κι ο Παπέν (πάει με τον Τεν τεν).
Ήτο ο Δήμαρχος εκεί καθώς και άλλοι πολιτικοί.
Νηπιαγωγεία και σχολειά, σύλλογοι, σωματεία κι αδέσποτα σκυλιά.
Έμποροι, αθλητές και αδερφές
Καθώς κι ένας γέρος, ίδιος με δέντρο αϊθαλές...
Επίσης η Mairilyn Monroe και η Oum Koulsoum,
η Κατίνα Παξινού κι όλοι απ’το ΠΟΥΜ...

Η οικία προχώρησε αργά.
Απομακρύνθηκε από τις φανφάρες και τα λόγια τα πολλά.
Αποσύρθηκε στον τόπο του σημαντικού της ιδιοκτήτη, απ’όπου κράταγε και η φήμη της.

Είχε κουραστεί.

Περίμενε μιαν άλλη Αττική... Είχε συγκρατήσει στους τοίχους της που έστηναν αυτί στους ιδιοκτήτες και ενοίκους της κατά καιρούς, διάφορες περιγραφές για την Αθήνα και τις πολεοδομικές της επεκτάσεις από διάσημους αρχιτέκτονες – έλληνες στο εξωτερικό μα και μέσα στη χώρα που διέπρεπαν και είχαν κτίσει μπραζίλιες και ισλαμαμπάντ, αμβούργα και βερολίνα αλλά και νέα κτίρια που ακολουθούσαν τον δρόμο μπροστά της μέχρι το κέντρο της Αθήνας και κοσμούσαν την πόλη και το λεκανοπέδιο του τέλειου κλίματος.

Ήταν άνθρωποι βαθιά νυχτωμένοι κι ονειρεύονταν εκείνοι που μιλούσαν φωναχτά και κρυφάκουγαν οι τοίχοι της, που δεν ήθελαν να ξέρουν την αλήθεια των έργων των πολιτικών της μίζας, της συμφοράς και του ρουσφετιού και των πράξεων των εργολάβων του φθηνορού (φθηνό και γρήγορο μαζί), της ιδεολογικής κατατονίας, και της αισθητικής και ηθικής ανυπαρξίας....

Έκατσε στη μέση 2 δρόμων ακριβώς. Εκεί ήταν του ποιητή της η θέση της γέννησης του, η ακριβής. Αριστοφάνους και Χαϊμαντά to be exact…
Χαμογέλασε. Σκέφθηκε είχαν χιούμορ οι αρχές να δώσουν το όνομα εκείνου που σάρκασε πιότερο απ’όλους τον ποιητή της στο δρόμο πάνω από το ίχνος της οικίας του...
(συνεχίζεται)

ά τ ι τ λ ο

2006-08-18T00:48:00.000+03:00

τυφλό σχέδιο

16 Αυγούστου - κάποτε

2006-08-17T20:05:00.001+03:00

ποιήματα, δυο που αγαπήθηκαν

2006-08-10T15:27:00.000+03:00

kserw pws sou glikostalazei t' asteri mou, sou anavei
το ξέρω το λαμπερό σου σημαδάκι
mikra fwtakia se diamerismatakia apo pagwmena
έντονα κυττώ να το βρω μέσα στο βράδυ
diamantia kai omixli, me galazies endeikseis kai
κάτω από ασήμαντες φωταψίες
kapnous, sta pio trifera sou vimatakia, sti stoa,
περπατώντας με τα χέρια στις τσέπες. σκυφτός
skiftos, sinantas tin psixi mou, ti xairetas ki egw
για να σε ανακαλύψω στους αρμούς των πλακόστρωτων,
to mathenw apo ta entoma kai ta mikra poulia
κι αφήνω μύνημα σε ένα ψωμάκι

oi aplwmenes mou amarties san xartia tis trapoulas
οι αμαρτωλές μου μνήμες, μπλόφες στο παιχνίδι
lene to parelthon, i porta kleinei amixana ap' to xeri
μας, πρόβλεψαν το μέλλον κι άνοιξα το παράθυρο
sou, oi kairoi aftoi metakomizoun tin istoria mas
στους 22 ορόφους, τέτοιο που ήταν να το πετάξω.
stous diadromous tou iposiniditou, katw apo
το βυθό φοβήθηκα όπου τα όνειρα μας,
anavrazonta nisia kai palia spitia
βυθισμένα θα τα κρατήσει

ξ ό ρ κ ι_2

2006-08-10T11:43:00.000+03:00

Ο κόσμος να γίνει εικόνα. Αυτή θα είναι η τελευταία ζωή των ανθρώπων να τους σκεπάσει μια εικόνα.

Απομακρύνθηκε ο ορίζοντας. Η ζωή φάνηκε πρώτα στους τοίχους. Είναι ένας τοίχος αλειμμένος μ’ ένα υλικό σαν σημασία. Αλλού οι τοίχοι εξογκόνωνταν και εξείχαν σα να γεννούσαν αγάλματα κι άμορφα ακόμα που μόλις σχηματίζονταν εκρέμονταν από τους τοίχους. Αργά εκατέβαινε ο ουρανός. Υπέροχος κεφαλόδεσμος από λοξά βαρειά καλύμματα λύθηκαν κι έπεφταν αργά για να φανεί ξανά πόσο καλό είναι το φως.

ΟΙ ΧΤΙΣΤΕΣ. Ένας λαός εφάνηκε σαν τους δωριείς. Τελευταίο έθνος ανθρώπων πέρασε τον ορίζοντα και παρουσιάστηκε. Είναι χτίστες από την Ξάνθη. Νύχτες που κράτησαν όσο γενηές αφουγκράζονταν τους σεισμούς κι ελάτρεψαν την τέχνη των σπιτιών. Από πανάρχαια παράδοση οικογένειες από σπουδαίους τεχνίτες. Νομάδες που ποτέ δεν κατοικούν κι όλο φεύγουν. Εκεί όπου τους καλούν κι από φήμες έμαθαν να τους καλούν να χτίσουν κι ακριβοπληρώνονται. Η χώρα αυτή ρημάχτηκε και κάλεσαν τους χτίστες για να ξαναχτιστεί. Οι χτίστες έφτασαν εδώ και είναι ειδοποιημένοι. Άκουσαν και εδέχτηκαν παραγγελίες. Συμφώνησαν για ένα χτίσιμο και ήρθαν. Μέρες και νύχτες δούλευαν κι όλες μαζί οι οικογένειες των χτιστών να κουβαλούν με βιασύνη. Όσοι πεθαίναν πάνω στη δουλειά τους έθαβαν μακρυά κι εκείνα τα παιδιά που γεννήθηκαν εδώ τα θανατώσαν. Έφευγαν για τις μακρυνές κηδείες και πάλι εξανάρχονταν το βράδυ και δουλεύαν. Έτσι εστήθηκαν παντού μεγάλα οικοδομήματα με σκαλιστές προσόψεις και κάμαρες απανωτές σα να γεννούσε η μιά την άλλη για πολλά σόγια ανθρώπων και θόλοι από κρύσταλλο. Τώρα οι χτίστες τέλειωσαν και γιόρτασαν ανάβοντας φωτιές. Χόρεψαν πάνω στα κάρβουνα και μούγκριζαν κι εκλαίγαν. Φύγαν και χάθηκαν. Άδεια τα θεώρατα σπίτια κι ένας αέρας από κρύον ήλιο σφαλά τα μεγάλα παράθυρα και πάλι τα ξανάνοιγε. Οι θόλοι με τριγμούς να συγκρατούν το φως. Μη χυθεί μέσα και περιχύσει και μια βαρειά αναπνοή από το σκαμμένο χώμα. Ορθάνοιχτα κι αδειανά εκείνα τα σπίτια στέκονται τώρα αδειανά και μοναχά η ηχώ των τραγουδιών της θράκης.

Πόσος καιρός επέρασε από το νερό; Ήσυχα ρώτησε ο κύρηκας. Έγειρε κι εκοιμήθη.

(ΧΤΙΣΤΕΣ – απόσπασμα. Γ. Χειμωνάς)

α ρ γ α λ ε ι ο ύ . . .

2006-08-05T23:48:00.000+03:00

Οι υφάντρες είναι γεωμέτρισσες μοναδικές, απαράμιλες τεχνίτρες και δημιουργοί. Μετρώντας και ισορροπώντας, από μικρά παιδιά, σαϊτιές και γυρίσματα στον αργαλειό, απέκτησαν διάκριση κι αισθητική.

Η παρουσίαση των δημιουργιών μου, σ’αυτές τις γυναίκες, υπήρξε πάντα το ίδιο και πολλές φορές περισότερο σημαντική με αυτή μπροστά στην αυστηρότερη κριτική επιτροπή.

Η διαίσθηση τους πάνω στη σύνθεση και η ήπια, χαριτωμένη και χιουμοριστική διάθεση τους, έβαζε πάντα τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση. Αυτοσαρκαζόμενες για τις λιγοστές τους γνώσεις, συμπλήρωναν τον πρόλογο τους με παρατηρήσεις που θα ζήλευαν κι οι πιο έμπειροι δάσκαλοι.

Η βαθειά τους κατανόηση, τόσο της έμπνευσης ενός έργου, όσο και της απεικόνισης, αναπαράστασης αλλά και κατασκευής και πραγματοποίησης του, τις ανάγει σ’εκείνες τις ίδιες μορφές που οι μυθολόγοι πρόγονοι μας, ονόμασαν μούσες.

Ο λόγος τους ήταν γεμάτος ρυθμό, παρομοιώσεις και παροιμίες. Παραδείγματα, που διόλου ενδιέφερε αν ανήκαν στη σφαίρα του παραμυθιού ή του πραγματικού, έρχονταν πάντα για να δώσουν υλικό απόδειξης στις κουβέντες τους.

Η χειρότερη κριτική τους, γινόταν σα χάδι απαλό και την ακολουθούσαν εγκώμια για το πόσο καλύτερα μπορεί να γίνουν μόνο από εμένα τον ίδιο και πως η ξαστοχιά έγινε γιατί δεν είχα φάει ή κοιμηθεί όσο κι όπως έπρεπε.

Τα λόγια και οι πράξεις αυτών των γυναικών υπήρξαν πάντα αληθινά και ειλικρινή. Συνειδητά κι εγκάρδια. Οι παραινέσεις τους κι οι συμβουλές τους δεν δώθηκαν ποτέ με αυταρχισμό. Η κίνηση και η αγκαλιά τους πάντα απόδειξαν αγάπη.

Μου λείπουν η γιαγιά μου η Βασιλική κι η Θεία μου η Ελένη.

2006-08-05T00:57:00.000+03:00

ουφ...

m o i r a

2006-08-01T21:25:00.000+03:00

η μοίρα μου είναι να μιλώ για αυτούς που έχω χάσει.
με προίκισε με μνήμη τεράστια και μου κάρφωσε την ευθύνη να τους ευλογώ.
είναι τα μόνα που δέχομαι να μου καθορίζει.
σ'όλα τ'άλλα αδιαφορώ.
στο θέμα των νεκρών μου όμως την αφήνω να διαφεντεύει.
το δέχτηκα.
δεν ήθελα παλιότερα.
το δέχτηκα όμως γιατί ήθελα να λέω τις ιστορίες τους για να μην ξεχαστούν.
έτσι την έχω κοροϊδέψει για να με αφήνει ήσυχο για τα δικά μου.
τη ζωγραφίζω συχνά.
δεν έχω φαντασία σε αυτό.
ασπρόμαυρα την κάνω πάντα.
ποτέ μωβ...

καλό μήνα...

2006-08-01T20:10:00.000+03:00

αρχή μήνα, του τελευταίου του καλοκαιριού...
πώς έγινε αυτό δεν το κατάλαβα... πέρασε ο Ιούλης σα νεράκι...

τρέχει, τρέχει τ'αλογάκι μου... πετάει με τα φτερά του.
ασέλωτο μα όχι κι ασάλευτο με ταξιδεύει.
φοράω βατραχοπέδιλα, μάσκα κι αναπνευστήρα για το ενδεχόμενο να κάνει και βουτιά στη θάλασσα.
είμαστε αόρατοι κι οι δυο.
χρειάζεται να προσέχουμε παρότι είμαστε το δίδυμο, παράλογο και άλογο...
χρειάζεται να προσέχουμε τ'αυτοκίνητα, τα λεωφορεία και τα τρένα στη στεριά,
τ'αεροπλάνα, τ'αερόστατα και τα πουλιά στον αέρα...

κυττάμε να μη πέσουμε και σε κανά καράβι...

μ ω β_σ ε λ ί δ α_2

2006-07-30T00:26:00.000+03:00

μ ω β_σ ε λ ί δ α_1

2006-07-30T00:23:00.000+03:00

μ α ί α ν δ ρ ε ;

2006-07-29T17:52:00.000+03:00

συγνώμη, αλλά τα έχω πάρει τώρα...
που είσαι παιδάκι μου;

με το που μπήκα εγώ, βγήκες εσύ;
κι άντε βγήκες, που έχεις πάει;
έχω πάρει σβάρνα τα monitors
και τα NEXT BLOG για να σε βρω.

δε λέω έχω γνωρίσει καταπληκτικούς/ές
bloggers με αυτό το searchομάνι,
αλλά εσένα δε σε βρίσκω.

θα αφήσω τούτο το post.
θα περιμένω comment σου εδώ.
θα διαβάσω τι θα μου γράψεις και "λίγο να παίξει το μάτι σου θα ξέρω..."

κι αν δεν απαντήσεις θα βγω σαν τον Δήμου με φέιγ βολάν να σε ψάχνω ως άλλον doncat.

gel yavrum, gel... (γλυκά ala Selcuk Munir)
cabuk gel, gibi (ala Selcuka turka προστακτικιά)
kardesim gelsin bekliyorum... (άντε και με υποκτακική μπρε)

hey :-)

2006-07-28T03:45:00.000+03:00

hey :-)
don't go
ain't the world
just braces
aint't your dreams
dread places

hey :-)
smiles me
makes me-self
audacious

hey :-)
don't go

mauve knight

2006-07-23T15:56:00.000+03:00

Του διόρθωσα το μωβ. Εϊχε βγει μπλε. Δε λέω, ωραίο και το μπλε, αλλά εδώ είναι μωβ...

"like a large, light-gray rock"

2006-07-23T15:40:00.000+03:00

"like a large, light-gray rock"
1989-91, The Glacier Museum, Fjaerland, Norway by Sverre Fehn

Flatland - Fjaerland

2006-07-23T15:07:00.000+03:00

I call our world Flatland, not because we call it so, but to make its nature clearer to you, my happy readers, who are privileged to live in Space.
Imagine a vast sheet of paper on which straight Lines, Triangles, Squares, Pentagons, Hexagons, and other figures, instead of remaining fixed in their places, move freely about, on or in the surface, but without the power of rising above or sinking below it, very much like shadows--only hard with luminous edges--and you will then have a pretty correct notion of my country and countrymen. Alas, a few years ago, I should have said "my universe:" but now my mind has been opened to higher views of things.
In such a country, you will perceive at once that it is impossible that there should be anything of what you call a "solid" kind; but I dare say you will suppose that we could at least distinguish by sight the Triangles, Squares, and other figures, moving about as I have described them.
On the contrary, we could see nothing of the kind, not at least so as to distinguish one figure from another.
Nothing was visible, nor could be visible, to us, except Straight Lines; and the necessity of this I will speedily demonstrate.
Place a penny on the middle of one of your tables in Space; and leaning over it, look down upon it. It will appear a circle. But now, drawing back to the edge of the table, gradually lower your eye (thus bringing yourself more and more into the condition of the inhabitants of Flatland), and you will find the penny becoming more and more oval to your view, and at last when you have placed your eye exactly on the edge of the table (so that you are, as it were, actually a Flatlander) the penny will then have ceased to appear oval at all, and will have become, so far as you can see, a straight line.
The same thing would happen if you were to treatin the same way a Triangle, or a Square, or any other figure cut out from pasteboard. As soon as you look at it with your eye on the edge of the table, you will find that it ceases to appear to you as a figure, and that it becomes in appearance a straight line.
...
When I was in Spaceland I heard that your sailors have very similar experiences while they traverse your seas and discern some distant island or coast lying on the horizon. The far-off land may have bays, forelands, angles in and out to any number and extent; yet at a distance you see none of these (unless indeed your sun shines bright upon them revealing the projections and retirements by means of light and shade), nothing but a grey unbroken line upon the water.
Well, that is just what we see when one of our triangular or other acquaintances comes towards us in Flatland. As there is neither sun with us, nor any light of such a kind as to make shadows, we have none of the helps to the sight that you have in Spaceland.
If our friend comes closer to us we see his line becomes larger; if he leaves us it becomes smaller; but still he looks like a straight line; be he a Triangle, Square, Pentagon, Hexagon, Circle, what you will-a straight Line he looks and nothing else.
You may perhaps ask how under these disadvantagous circumstances we are able to distinguish our friends from one another: but the answer to this very natural question will be more fitly and easily given when I come to describe the inhabitants of Flatland. For the present let me defer this subject, and say a word or two about the climate and houses in our country.

...
FLATLAND, PART 1, THIS WORLD, SECTION 1, Of the Nature of Flatland by Edwin A. Abbott, 1884

mauve Σαρπηδώνας

2006-07-21T14:46:00.000+03:00

Το ομορφότερο αγγείο. Ο Ύπνος με τον αδερφό του το Θάνατο μεταφέρουν το νεκρό Σαρπηδώνα στον κάτω κόσμο... Ευξίθεος ο κεραμοποιός και Ευφρόνιος ο ζωγράφος... χμμ νομίζω, μπορεί νά'ναι κι αντίστροφα...

mauve αφιέρωση

2006-07-21T04:22:00.000+03:00

Αφιερωμένο στο φίλο μου Μαίανδρο, που με blogoπαράσυρε και που τον αγαπώ σα να ήταν ο μικρός μου αδερφός. (εννοώ να είμασταν αγαπημένα αδερφάκια, όχι σαν τον Θανάση που επιμελώς κανόνιζε τη δολοφονία του Παύλου, τρελαμένος από τη ζήλια επειδή βύζαινε το μωρό κι εκείνος κοτζάμ μαντράχαλος στα 4μισυ χρόνια του ήθελε να του λέει η μαμά του συνέχεια την ώρα, γιατί είχε το ρολόι στο χέρι που κράταγε το κεφάλι του μωρού και κάθε που κύτταγε για να του πει, έπεφτε το παιδί τ'ανάσκελα... καλά ήταν κι αστροπελέκι η Όλγα, η μάνα τους... χμμ άσχετο)
Αφιερωμένο λοιπόν στον αυθόρμητο κι ακριβό μου φίλο, αυτό το λουλουδάκι και σε όλους εσάς εδώ μέσα που τον έχετε βάλει στην καρδιά σας και το link σας φυσικά...

ε υ χ ή

2006-07-21T03:48:00.000+03:00

m a u v e g h o s t

2006-07-21T03:10:00.001+03:00

...εγκλωβισμένος μια 20η Ιουλίου...

2006-07-20T23:20:00.001+03:00

mauve sidharta

2006-07-04T17:08:00.000+03:00

In the shade of the house, in the sunshine of the riverbank near the boats, in the shade of the Sal-wood forest, in the shade of the fig tree is where Siddhartha grew up, the handsome son of the Brahman, the young falcon, together with his friend Govinda, son of a Brahman. The sun tanned his light shoulders by the banks of the river when bathing, performing the sacred ablutions, the sacred offerings. In the mango grove, shade poured into his black eyes, when playing as a boy, when his mother sang, when the sacred offerings were made, when his father, the scholar, taught him, when the wise men talked. For a long time, Siddhartha had been partaking in the discussions of the wise men, practising debate with Govinda, practising with Govinda the art of reflection, the service of meditation. He already knew how to speak the Om silently, the word of words, to speak it silently into himself while inhaling, to speak it silently out of himself while exhaling, with all the concentration of his soul, the forehead surrounded by the glow of the clear-thinking spirit. He already knew to feel Atman in the depths of his being, indestructible, one with the universe. Joy leapt in his father's heart for his son who was quick to learn, thirsty for knowledge; he saw him growing up to become great wise man and priest, a prince among the Brahmans. Bliss leapt in his mother's breast when she saw him, when she saw him walking, when she saw him sit down and get up, Siddhartha, strong, handsome, he who was walking on slender legs, greeting her with perfect respect. Love touched the hearts of the Brahmans' young daughters whenSiddhartha walked through the lanes of the town with the luminous forehead, with the eye of a king, with his slim hips. But more than all the others he was loved by Govinda, his friend, the son of a Brahman. He loved Siddhartha's eye and sweet voice, he loved his walk and the perfect decency of his movements, he loved everything Siddhartha did and said and what he loved most was his spirit, his transcendent, fiery thoughts, his ardent will, his high calling. Govinda knew: he would not become a common Brahman, not a lazy official in charge of offerings; not a greedy merchant with magic spells; not a vain, vacuous speaker; not a mean, deceitful priest; and also not a decent, stupid sheep in the herd of the many. No, and he, Govinda, as well did not want to become one of those, not one of those tens of thousands of Brahmans. He wanted to follow Siddhartha, the beloved, the splendid. And in days to come, when Siddhartha would become a god, when he would join the glorious, then Govinda wanted to follow him as his friend, his companion, his servant, his spear-carrier, his shadow. Siddhartha was thus loved by everyone. He was a source of joy for everybody, he was a delight for them all.

But he, Siddhartha, was no a source of joy for himself, he found no delight in himself. Walking the rosy paths of the fig tree garden, sitting in the bluish shade of the grove of contemplation, washing his limbs daily in the bath of repentance, sacrificing in the dim shade of the mango forest, his gestures of perfect decency, everyone's love and joy, he still lacked all joy in his heart. Dreams and restless thoughts came into his mind, flowing from the water of the river, sparkling from the stars of the night, melting from the beams of the sun, dreams came to him and a restlessness of the soul, fuming from the sacrifices, breathing forth from the verses of the Rig-Veda, being infused into him, drop by drop, from the teachings of the old Brahmans._SIDDHARTHA, an Indian Tale, by Hermann Hesse

oppland going north - n o r w a y

2006-07-03T04:36:00.000+03:00

With each new generation a restless impulse stirs the hearts of men to capture the veiled citadel of the Arctic, the circle of silence, the land of glaciers, cold wastes of waters and winds that are strangely warm. Increasing interest is manifested in the mountainous icebergs, and marvelous speculations are indulged in concerning the earth's center of gravity, the cradle of the tides, where the whales have their nurseries, where the magnetic needle goes mad, where the Aurora Borealis illumines the night, and where brave and courageous spirits of every generation dare to venture and explore, defying the dangers of the "Farthest North." _ THE SMOKY GOD OR A Voyage to the Inner World BΥ WILLIS GEORGE EMERSON

2006-07-03T04:20:00.001+03:00

ξ ό ρ κ ι

2006-07-03T04:01:00.000+03:00

Συ που θα πας
Σσσς, μη μιλάς
Συ που θα πας σε ξένη γη
Σαν έρθει η αυγή
Να θυμηθείς
Τι προσπαθείς
Να σταματήσω τη στιγμή
Μας προσπερνά, δεν ωφελεί
Αν φύγεις, φεύγει
Δεν μπορώ
Ο χρόνος φεύγει
Όχι εγώ
Ανέβα πάνω στο λεπτό
στον λεπτοδείχτη
Κράτα γερά
Οι δείχτες σπρώχνουν το λεπτό
είναι από σίδερο γερό
δεν τους βαστώ
Συ κράτα τούτη τη στιγμή
Του ρολογιού τον χτύπο
Και φκιάξε επίμονο ρυθμό
που να 'χει μέσα τον καιρό
Και τον χαμό
Χρέος πικρό
Πού είσαι, πες μου
Εδώ μακριά σου
Έφυγε κι όλας η στιγμή
οριστικά
Και γίναν όλα διαφορετικά
Και η σιωπή
Που ακολουθά
Μας παρασέρνει, μας μεθά
Και μας βυθίζει στην αρχή
Του χρόνου πριν να γεννηθεί
Μνήμη πιστή
Πάει να σβηστεί

(Ένα ρολόι στο καπηλειό - Μάνος Χατζιδάκις)

ο καρώ πρίγκιπας με το flat top στο τρένο

2006-07-03T03:56:00.000+03:00